Het zwitserlevengevoel!

Wijn, kaas en bergen zijn de ingrediënten voor een vakantie in de Zwitserse Alpen. Van de 82 vierduizenders in de Alpen liggen er maar liefst 47 in het Zwitserse kanton Wallis. De hoogste berg van Zwitserland is de 4634 meter hoge Dufourspitze en de bekendste natuurlijk de Matterhorn (4478 m).

De Dent Blanche (4357 m) is voor de meeste toeristen niet zo bekend als de Matterhorn maar deze rotsgigant behoort tot een van de moeilijkste vierduizenders van de Alpen. Markant zijn de vier graten: Wandflue-, Ferpècle-, Vier ezels- en de noordgraat.

De Vier ezelsgraat behoort tot een van de grote klassieke ‘Überschreitungen’ (D/D+) en men zegt dat de route zijn naam dankt aan een van de eerstbeklimmers die zichzelf en zijn drie klimpartners maar ezels vond om over deze gevaarlijke losse rots de berg te beklimmen. De moeilijke noordgraat ((D+/TD-) wordt maar zelden beklommen en de noordwand (TD) behoorde ooit tot de grote noordwanden van de West-Alpen. Door de klimaatopwarming en ‘Ausaperung’ wordt laatstgenoemde wand nog maar zelden gedaan vanwege het steenslaggevaar.

Roland Bekendam en Hans Lanters gingen op zoek naar het zwitserlevengevoel en klommen een variant op de moeilijke noordgraat van de Dent Blanche:

“Op 17 juli beklommen wij de “Directe André Georges” op de Dent Blanche (4356 m) in de Walliser Alpen. De route is 800 meter hoog en verloopt over de noordgraat, die overgaat in een platenzone, en dan wordt afgesloten door een verticale steilwand van 350 meter hoogte. Het is één van de grote routes van de Walliser Alpen, die niet vaak wordt herhaald. De laatste beklimming voor ons was in 2010 door Patrick Gabarrou. De moeilijkheidsgraad is TD+/ED- (VI). De ambiance en het engagement van de beklimming, vaak losse rots en geen mogelijkheid om over de route terug te keren, herinnerde ons aan de Zmuttnase op de Matterhorn.

De 'Directe André Georges' op de Dent Blanche. (photo: Roland Bekendam)

Voor het zover was, moest ik eerst nog afrekenen met een ineens vastzittende rug. Mede dankzij de over de telefoon ingewonnen tips van Danny was dit probleem na twee dagen verholpen, en konden we gaan acclimatiseren, vanuit het Bouquetin bivak, op de Mont Brulé (13 juli) en de traverse van de Bouquetins (14 juli). Om niet te moe te worden hebben we de noordtop laten zitten.

Op weg naar het Bouquetin bivak. Op de achtergrond de Bouquetins. (photo: Roland Bekendam)

Hans op de Bouquetins traverse. (photo: Roland Bekendam)

Op 15 juli daalden we af vanuit de Bertolhut naar het dal. Vanwege de warmte stonden we de volgende dag weer om 4 uur op voor de lange aanloop naar het Dent blanche bivak, een prachtig gelegen hutje op 3507 meter.

Op 17 juli stonden we om half vier op voor het hoofddoel van onze klimweek.

Dent Blanche bivak. (photo: Roland Bekendam)

We naderen de steilwand, nu nog met mooi weer. (photo: Roland Bekendam)

Onderin de steilwand, met daaronder de noordwand waar voortdurend stenen naar beneden vallen. (photo: Roland Bekendam)

Roland in de vierde lengte van de steilwand. (photo: Hans Lanters)

In de vijfde lengte van de steilwand. (photo: Roland Bekendam)

Aan het begin van de sleutellengte, vlak voordat het begint te hagelen. (photo: Hans Lanters)

Hoewel het weerbericht een mooie dag had voorspeld, begon het al om 13 uur te onweren, net toen ik midden in de sleutellengte zat. Hagel maakte de rots snel nat. De aflopende greepjes in de stijgende traverse waren hierdoor niet te gebruiken, en ik kwam er maar net doorheen. Daarna bereikte Hans ook, net als ik met kunst- en vliegwerk, ongeschonden het relais. Ook na anderhalf uur wachten bleef de rots nat.

De rots is te nat en we moeten wachten. (photo: Roland Bekendam)

We kregen het koud en moesten verder, om niet vast te komen zitten. Gelukkig had de natte rots toch net genoeg wrijving, en konden we uit de steilwand ontsnappen. Daarna konden de bakken weer aan en volgden nog enkele minder moeilijke, maar nog lossere lengtes. We dachten een bivak te kunnen vermijden. Helaas begon het vlak onder de top weer te onweren, en we zagen drie keer de bliksem inslaan op het topkruis.

De laatste 100 meter naar de top in weer verslechterend weer! (photo: Roland Bekendam)

Alweer wachten. Hans steekt zijn vinger op voor het weerbericht. Hier zullen we later besluiten om te bivakkeren. Boven het topkruis. (photo: Roland Bekendam)

Hierdoor waren we gedwongen te wachten en uiteindelijk te bivakkeren in een reddingsdeken. We hadden weinig kleren en geen slaapzak, en na een nacht bibberen leidde Hans ons de volgende morgen over de laatste, nu besneeuwde rotstorens naar de top.

Eindelijk op de top om 8 uur in de ochtend. (photo: Roland Bekendam)

Van een vriendelijke Zwitser kregen we elk een reepje. De afdaling over de zuidgraat ging over bomvaste rots. We deden het rustig aan want we waren natuurlijk moe. Na 3.5 uur over de graat kachelen, onder een opnieuw dreigende lucht, bestelden we in de Dent Blanche hut soep, omelet en koffie.

Super om samen weer eens een mooie West Alpen-tocht te maken!

– Roland Bekendam –“

De Dent Blanche met onze beklimmingsroute op de linker- en de afdaling over de rechter skyline. (photo: Roland Bekendam)

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Comments are closed.