Ondra en de Maya’s

2012 is in vele opzichten een historisch jaar geweest. Zo is het bijvoorbeeld al wonderbaarlijk dat we überhaupt nog leven. Afgelopen jaar groeide namelijk de Mayakalender uit tot een apocalyptische wereldhit. Dat had de Amerikaanse archeoloog Michael Coe, zo las ik in de Volkskrant, waarschijnlijk niet durven te bevroeden toen hij in 1966 de bestseller The Maya schreef. In een bijzin noteerde Coe toen terloops dat als de lange telling van de Mayakalender straks ophoudt, dat waarschijnlijk ook het universum ophoudt te bestaan. Maar de Mayakenner wist natuurlijk wel beter. Voor de Maya’s gaat de kalender namelijk gewoon door, net zoals het bij ons na Oudjaar weer januari wordt. Lang leve de cycli – en je houdt er leuke cartoons aan over.

Overigens was het niet de eerste keer dat de wereld de eindtijd omarmde. Onheilsprofetieën gedijden bijzonder goed in de aanloop naar de millenniumwisseling. Maar de wereld verging niet, niet in 1999 door de milleniumbug, niet in de 2000 door een godenhand, evenmin in 2001 door een samenstand van de planeten en ook niet in 2003 door de aanstormende ‘Planeet X’. Ondertussen haakt de commercie en media gretig aan bij al die hysterie rondom zo’n einde der tijden. Mediahypes zijn over het algemeen een verderfelijk fenomeen, zoals bijvoorbeeld de eerste aflevering van het knap gemaakte Medialogica laat zien (soms maakt de NPO ook goede programma’s). Maar het is evenwel een romantische gedachte dat de ‘ophanden zijnde einde der tijden’-hype ertoe heeft bijgedragen dat klimmers nog net even dat beetje extra gaven zodat ze hun project nog konden klimmen voordat de dag des oordeels zou neerdalen op planeet Aarde.

Misschien dat de dreigende ramp er wel voor gezorgd heeft dat Rasjel als eerste vrouw – voor zover mij bekend – Herman Buhl wist te bedwingen, dat Nikki van Bergen als eerste Nederlandse een 8b+ wist te klimmen, dat Jop stiekem helemaal niet met ethiek bezig was toen hij zijn eerste acht – a+ – topte, en dat ook Paco de onheilspellende adem in zijn nek voelde toen hij afgelopen jaar maar liefst negen achten op zijn palmares noteerde. Maar degene die van alle sportklimmers het meest profiteerde van het naderende onheil, moet wel het fenomeen uit Brno zijn: Adam Ondra.

Adam wist in oktober door de beklimming van de 55 meter lange Change in het Noorse Flatanger een nieuwe mijlpaal in het klimmen te realiseren. Combineer twintig meter 9a+ met een rust en vervolgens dertig meter 9a, en je hebt een 9b+. Laat het even op je inwerken, een 9b+. Nog niet zo lang geleden schreef ik dat ik best onder de indruk was van Ondras klimstijl en de prestaties die hij tot nu heeft behaald. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat dit een tamelijk open deur was, kijkend naar zijn scorekaart op 8a.nu. Telt u even mee:

216 8a’s (waarvan 144 onsight)
223 8a+’en (149 OS)
196 8b’s (104 OS)
109 8b+’en (45 OS)
110 8c’s (23 OS)
102 8c+’en (14 OS)
46 9a’s (!)
14 9a+’en
5 9b’s

En vooralsnog dus één 9b+. Wie goed is in hoofdrekenen heeft zojuist 1022 routes geteld, in de achtste en negende graad wel te verstaan. Duizelingwekkende statistiek.

Het is trouwens aardig om nog even terug te gaan in de tijd, naar 2003. Toen een zekere Bernabé Fernández het bericht in de ether gooide dat hij de tachtig meter lange route Chilam Balam (toevallig ook een Mayaboek) had geklommen en meende dat de bijbehorende graad 9b+ wel gepast was. De Spanjaard wist met zijn openbaring de toorn van de klimgemeenschap over zich heen te roepen. Zelfs Alexander Huber klom in de pen en stuurde een open brief naar 8a.nu: ‘I cannot take Bernabé’s proposal seriously as I can’t see any references that would demonstrate his skills of climbing at such a high level – far above the rest of the world. I would be lying if I said that I believed in the correctness of the grade 9b+’.

Acht jaar later zou Huber zijn gelijk krijgen. Na drie dagen werk, herhaalde Ondra de mystieke Chilam Balam, zijn oordeel: een 9b, en nog een softe ook. Aan het waarderingsvoorstel van Ondra twijfelt nu niemand. Het hebben van een indrukwekkend trackrecord helpt natuurlijk, maar in tegenstelling tot Bernabé laat Ondra wél de media bij zijn beklimmingen, zodat mensen kunnen zien (op www.vimeo.com) hoe ‘ridiculous‘ sommige bewegingen zijn, aldus een forumbezoeker. Nee als er iemand twijfelt dan is het Ondra zelf. Zo wist huisfotograaf Petr Pavlíček op Facebook te vertellen: ‘After long denial, after long doubts, Adam finally and unwillingly admits it is 9b+!’.

Voor diegenen die extra kracht putten uit naderend apocalyptische gevaar, wordt 2013 helaas wel een slecht jaar. Pas op vrijdag (!) 13 april 2029 scheert het 450 meter grote rotsblok 99942 Apophis langs de aarde, en in 2060 eindigt de wereld volgens een berekening die Isaac Newton ooit maakte. Het goede nieuws van 2013 is dat we al op 21 januari de meest deprimerende dag van het jaar kunnen noteren. Op deze zogeheten Blue Monday zijn de dagen nog donker, moet je weer aan het werk, zijn de eerste goede voornemens mislukt en duurt het nog heel lang voordat je weer vakantie hebt. En daar worden we neerslachtig van. Het goede nieuws is dus dat na 21 januari het jaar 2013 alleen maar beter wordt!

Geniet van jezelf, van elkaar en van de mooie routes!

– Youri –

 

Met dank aan Youri van Vliet (tekst) en Toon Hezemans (cartoon) voor de jaarafsluiting.

Wij wensen alle lezers een gelukkig en sportief 2013!

Share

3 Responses to “Ondra en de Maya’s”

  1. Merlijn says:

    Hi Youri,

    Waar vind ik die open brief van Alexander Huber? Ik probeer het al een tijdje te vinden maar op de één of andere manier kom ik er niet bij…

    Merlijn

  2. Paul says:

    Hee Merlijn en Youri, de link staat nu ook gelinkt in de tekst. groetjes