Posts Tagged ‘Isolde Toet’

Jaarafsluiting met Roland en Audrey

Saturday, December 31st, 2016

Roland Bekendam en Audrey Armino zijn bekende gezichten in de klimwereld in de zuidelijkste provincie van Nederland. Roland is vooral bekend om zijn indrukwekkende alpiene prestaties en Audrey was jarenlang het gezicht van twee klimhallen in Limburg (begonnen in Neoliet Heerlen en daarna overgestapt naar I-VY Climbing in Sittard). Beiden hebben een bevlogen jaar achter de rug. 2016 was gevuld met onverwachte tegenslag, veranderingen, uitdagingen maar zowel in het geval van Roland als Audrey, ook met het neerzetten van bijzondere prestaties.

Zo heeft Audrey de klimwereld op professioneel vlak vaarwel gezegd, rondde zij haar studie af en is zij begonnen aan een nieuwe baan in de kinderopvang. Audrey is daarnaast moeder van twee jongens die aan topsport doen en dit brengt natuurlijk ook het een en ander met zich mee voor een ouder. Misschien niet de meest ideale omstandigheden om zelf een topprestatie neer te zetten zou je zeggen, maar toch klom zij haar eerste twee 8a’s in 2016 (‘Victoria’ en ‘The dance alone’ in de Frankenjura). Waarschijnlijk is Audrey hiermee ook de eerste vrouw van 40+ die dit niveau klimt in Nederland!

Voor Roland was 2016 een jaar dat in het teken stond van zijn zware klimongeval in Oman, en van de revalidatie hiervan. Roland liep o.a. gecompliceerde voetbreuken op, 9 van zijn 10 middenvoetsbeentjes waren gebroken, deels verbrijzeld. Alle ambities voor 2016 moesten aan de kant worden geschoven en het was onzeker of hij ooit nog normaal zou kunnen lopen laat staan klimmen of hardlopen. Roland is echter niet bij de pakken neer gaan zitten en heeft tegen alle verwachtingen in alweer geklommen, de eerste 3 kilometers hardlopen zitten zelfs alweer in de benen!

Wij vonden dat zowel Audrey als Roland het verdienen om in de schijnwerpers gezet te worden. Wat drijft hen dat zij het schijnbaar onmogelijke mogelijk maken? Is dat positivisme, veerkracht of iets anders? Lees het zelf in het onderstaande interview met Roland en Audrey, afgenomen in boscafé ’t Hijgend Hert in Vijlen, de enige berghut van Nederland:

jaarafsluiting1617-4989

Isolde: Hoe kijken jullie terug op 2016?

Audrey: “Voor mij was 2016 een fijn jaar. Ik heb mijn opleiding afgerond, maar weet nog goed dat ik twee jaar geleden naar de eerste dag van mijn opleiding reed, een nummer van Adele draaide en dat de tranen in mijn ogen sprongen. Ik heb zolang tijdens vakanties een onrust gevoeld over het werk wat ik deed, want hoe leuk ik het ook vond, het paste niet helemaal bij mij. Steeds kwam naar boven dat ik eigenlijk iets met (kleine) kinderen wilde doen. Toen ik dus in de auto zat onderweg naar de start van mijn opleiding realiseerde ik mij dat ik eindelijk een van mijn dromen ging verwezenlijken, ik ga dit echt doen! Nu, twee jaar later, heb ik mijn diploma en werk ik een kinderopvang waar ik mij helemaal thuis voel. Ik had dit overigens nooit kunnen doen als Paco (Gabriele Armino, man van Audrey) mij niet zo gesteund had hierin. Hij heeft veel voor mij opgevangen thuis, naast zijn fulltime baan en het vele klimmen wat wij doen. Het eerste doel was bereikt, mijn opleiding afronden en werken met kinderen, nu die andere droom, dat andere doel nog, 8a klimmen.”

Roland: ”2016 is voor mij helemaal anders gelopen dan ik verwacht had. Ik had een sabbatical genomen van mijn werk om drie maanden te gaan klimmen. Er waren plannen gemaakt met Youri van Vliet, Sytse Roos & Hans Lanters om die routes in de Dolomieten en het Mont Blanc gebied te doen waar ik al heel lang van droomde. Ik was nog nooit zo fit geweest en had stiekem ook de hoop dat ik met deze vorm nog een 8a zou kunnen klimmen in Freyr. Het liep anders. Ik kreeg een ernstig klimongeluk in Oman in het voorjaar van 2016.

Fysiek en mentaal lag ik op de bodem van de put na het ongeluk. Mijn mooie leven, mijn vrije leven als klimmer was voorbij dacht ik toen ik in het ziekenhuis lag in Oman. De artsen waren er niet zeker van of ik ooit nog normaal kon lopen, laat staan klimmen en hardlopen. Was het klimmen echt verleden tijd? Moest ik dat belangrijke deel uit mijn leven gaan vergeten? Dit soort vragen hebben mij veel beziggehouden de eerste periode en niemand kon mij de zekerheid geven dat ik het ooit weer terug zou krijgen.”

Isolde: Wat heeft je gedreven om niet bij de pakken neer te gaan zitten?

Roland: ”Mijn passie voor het klimmen. Ik heb eigenlijk steeds bedacht dat er misschien nog een kans was dat ik ooit weer zou kunnen lopen, klimmen en misschien zelfs hardlopen. Mijn voeten waren zo stuk, ook het bindweefsel, dat ik wist dat als ik niets zou doen, mijn oude leven zeker voorbij zou zijn.

Toen ik weer thuis was uit Oman kon ik een rolstoel lenen van een goede vriend van mij (Thierry Schmitter), die zelf door een ongeluk verlamd is geraakt, en dat was erg fijn. Ik was weer mobiel en ging mijzelf uitdagen door de steilste heuvels op te rijden in die rolstoel. Ook heeft mijn vrouw Wendelien mij heel erg gesteund en zou ik niet zijn waar ik nu was als Danny van Doorn (fysiotherapeut) mij niet zo intensief begeleid zou hebben. Hij heeft mij steeds oefeningen gegeven om mijn benen en vooral voeten weer te laten wennen aan belasting. Ik wilde vaak te snel gaan, te grote stappen maken in mijn revalidatie en door zijn begeleiding, lukte het mij om kleine stapjes te maken en dat is mentaal een grote steun geweest om door te blijven gaan.

jaarafsluiting1617-5026

Ook al kon niemand voorspellen wat ik wel nog en niet meer zou kunnen, ben ik altijd vooruit blijven kijken. Het gaat nog steeds op en neer, fysiek & mentaal, en het revalideren kost mij veel tijd, ongeveer 2 uur per dag besteed ik eraan, maar ik ga nog steeds vooruit en door de steun van zoveel mensen om mij heen blijf ik de kracht en het vertrouwen houden om door te gaan.”

Isolde: Wat drijft jou Audrey om naar iets te streven waarvan je niet zeker bent of je het kunt?

Audrey: ”Ik klom op een gegeven moment 7b+ en wilde graag 7c klimmen, maar besefte dat ik niet verder zou komen als ik geen extra energie in het klimmen zou stoppen. Sinds 4 jaar ben ik dan ook ondersteunende oefeningen gaan doen voor mijn schouders, in eerste instantie kreeg ik deze oefeningen van Danny, (ja, dat is dezelfde Danny die door Roland genoemd werd) en later ook van David Krijgsman (fysiotherapeut). Ik heb een heel gevoelig lichaam en reageer snel op belasting, maar als je de juiste oefeningen krijgt om die belastbaarheid te verbeteren, word je sterker en dat heeft ook zijn weerslag op het vertrouwen dat je meer kunt dan je altijd gedacht hebt. Na mijn eerste 7c’s heeft dat besef mij gesterkt in het vertrouwen dat ik misschien ook wel 8a kon klimmen.

Ik heb natuurlijk hard getraind, maar het belangrijkste was dat ik mijzelf ruimte gaf om mij te ontwikkelen hierin, ook mentaal. Tijdens mijn opleiding had ik minder tijd om te klimmen, maar heb ik wel veel aan yoga gedaan, dit heeft mij de ruimte in mijn hoofd gegeven die ik nodig had om meer uit mijzelf te halen op klimgebied. Hierdoor was ik in staat om niet dwangmatig met die ene route bezig te zijn, maar stond ik open voor het proces van vallen en opstaan. Ik heb dus echt wel momenten gehad dat ik even boos werd als het niet ging zoals ik wilde, maar dat was (en is) altijd maar van korte duur. Het moet er dan even uit en daarna realiseer ik mij dat ik een ander deel van mijzelf moet aanspreken, anders met mijzelf moet omgaan om tot een prestatie te komen en dat lukt dan meestal ook, dat is ook de ruimte die ik net noemde. Misschien is het wel een stukje compassie tonen naar jezelf waardoor ik dan van een afstandje kan kijken naar wat er mis ging zonder dat ik verblind word door gevoelens van teleurstelling of boosheid. Dat is misschien wel de veerkracht die je net noemde. Daarnaast heb ik een man die fanatiek klimt en die mij ook steunt en aanmoedigt om mijn grenzen te verleggen.”

Isolde: Hoe heeft 2016 jou veranderd?

Audrey: ”2016 heeft mij niet echt veranderd maar ik heb wel dingen bevestigd zien worden. Bijvoorbeeld dat ik meer uit mijzelf kan halen, alleen dat ik daarvoor mijn eigen tempo en weg moet aanhouden en niet moet kijken naar anderen. Een paar jaar geleden had ik nog de droom om mijn eerste 8a samen met mijn oudste zoon Nigel te klimmen, maar die ging wat sneller vooruit en hangt tegenwoordig de setjes in de routes voor mij én voor zijn vader.”

jaarafsluiting1617-5008

Roland: ”Ik ben misschien wel voorzichtiger geworden dan voor het ongeluk. Ik zou nu bijvoorbeeld in makkelijkere stukken van alpiene routes wel een zekering leggen, daar waar ik het voorheen niet deed bijvoorbeeld. Ik ben er echter niet angstig van geworden, ook niet in het klimmen. Daarnaast besef ik nog meer dat het mooie leven wat ik had en heb niet vanzelfsprekend is. Er is zoveel ellende in de wereld en dan is het goed om te bedenken wat je wel hebt. Ook heb ik trouwens meer begrip gekregen voor mensen die hun hele leven gebonden zijn aan een rolstoel.”

Audrey: ”Wij mogen zo dankbaar zijn voor het leven wat wij leiden.”

Isolde: Jullie hebben beiden het vermogen om bij tegenslag toch het beste eruit te halen, hoe denken jullie dat dat komt?

Roland: ”Ik ben natuurlijk eigenlijk meer een alpinist en dan werk je jezelf eigenlijk continu in de nesten. Je komt vaak op een punt in de wand waarvan je weet, nu kunnen we niet meer terug, daarnaast is het ook vaak zo dat je in alpien terrein niet mag vallen. Het helpt uiteraard niet als je dan in paniek raakt of boos wordt. Een tijdje geleden was ik met Hans Lanters op de Dame Blanche en hadden we ons ook vreselijk in de nesten gewerkt. We moesten daar allebei toen een beetje om lachen; kijk ons dan, twee oude kerels die zo nodig hier omhoog moesten. Die instelling helpt om je blik open te houden voor mogelijkheden. Het alpiene klimmen heeft mij dus misschien wel geleerd om op een bepaalde manier met tegenslag om te gaan alhoewel de tegenslag die ik nu ervaar wel langer duurt en ook wel moeilijker is.”

Audrey: ”Nou, ik houd er niet zo van om mijzelf zo in de nesten te werken hoor! Dat zouden voor mij te spannende situaties zijn. Ik heb echter als kind altijd van mijn vader geleerd dat fouten maken niet erg is en soms moest ik zelfs fouten maken van hem. Dit vond ik altijd heel spannend maar ik denk wel dat het geholpen heeft bij het ontwikkelen van mijn instelling dat fouten maken er nou eenmaal bij hoort, dat het niet het einde van de wereld is. Ik vind het daarom ook leuk om uitdagingen aan te gaan. Ik kan bijvoorbeeld soms nog angstig zijn met voorklimmen, daarom denk ik dat het alpiene terrein waar Roland het over heeft niets voor mij is. Toch heb ik weleens touwlengtes geklommen om eens te ervaren hoe dat is en lijkt het mij ook heel leuk en interessant om een keer een alpiene tocht te maken. Ik denk dat er in de klimsport weliswaar meerdere werelden zijn ontstaan, het sportklimmen, boulderen, alpiene klimmen, maar dat we nog veel kunnen leren van elkaar.”

Isolde: Hebben jullie een doel voor 2017?

Roland: ”In 2017 ga ik met Wendelien naar de Antillen en we hebben afgesproken om de hoogste berg van ons koninkrijk te gaan beklimmen op Saba, Mount Scenery (887 meter). Ook zou ik wel graag weer een klassieke alpiene tocht maken met mijn oudste zoon Joost, bijvoorbeeld de Finsteraarhorn. Mijn doelen liggen dus vooral in alpien terrein, maar misschien lukt een 6a of 6b klimmen in Freyr ook weer?”

Audrey: ”Ik heb nog nooit echt wedstrijden geklommen, ben niet zo goed in on-sight klimmen, vind dat heel spannend dus ik ga eens meedoen met een wedstrijd in 2017! Ook ga ik mij in de rots meer richten op on-sight klimmen en hoop ik om zo mijn grenzen op dit vlak te verleggen.”

jaarafsluiting1617-5051

Isolde: Hebben jullie nog een advies of tip voor de lezers?

Audrey: ”Je hebt altijd de keuze om ergens over te klagen of om dat niet te doen en er toch het beste uit te halen. Durf fouten te maken, het is niet het einde van de wereld.”

Roland: “Ik zou willen benadrukken dat je zeker voor alpien klimmen niet te grote stappen moet maken, vooral ook in verband met de veiligheid. Goed luisteren naar jezelf wat je durft en verantwoord vindt, en ook soms kunnen besluiten een beklimming op dat moment niet te doen. Het gevoel moet goed zijn voordat je je committeert aan een bepaalde tocht of expeditie. Als je een prestatie wilt neerzetten of je grenzen wilt verleggen bouw dit dan in stapjes op en evalueer altijd wat er goed gaat en wat er beter kan. Soms betekent dat dus dat je een stapje terug moet doen maar uiteindelijk helpt dit om het einddoel te bereiken.”

Isolde: Nog een mooie afsluiter?

Audrey: ”Snuffel eens bij andere disciplines in de klimsport, doe ervaring op in de andere takken van de sport. Ik vind soms dat er teveel in hokjes gedacht wordt als het over de verschillende disciplines gaat, maar juist door je te verdiepen in de ander creëer je meer begrip (en leer je misschien ook nog iets!) en dat is in deze tijd heel belangrijk.”

Roland: ”Als je iets heel graag wilt, wacht er niet te lang mee!”

 

Voor alle lezers een gelukkig 2017 met veel mooie klimavonturen!

Deze blog werd in 2016 gesponsord door La Sportiva, Black Diamond en Beal. Merci beaucoup!

Share

Siurana

Thursday, July 7th, 2016
SiuranaArtikel5-4311

Siurana met links het stuwmeer en rechts het Montsantgebergte

Dit Siurana artikel werd in 2013 door Isolde geschreven voor het voormalig BL.ad O.ver K.limmen (BLOK). De foto’s zijn van mijn hand en als eerbetoon aan een van onze lievelingsgebieden nogmaals het artikel!

Spaans klimparadijs

Siurana is tot op de dag van vandaag een populaire bestemming voor sportklimmers van over de hele wereld. Er zullen dus niet veel klimmers zijn die nog nooit van Siurana gehoord hebben. Een goede reden om, aangevuld met persoonlijke ervaringen, wat dieper in te gaan op de geschiedenis, ontwikkeling en vele mogelijkheden van dit Spaanse klimparadijs!

SiuranaArtikel1-5236

Marieke Broertjes in ‘Captritxo’ 5+ (1985: Joan Chaparro) Can Marges de Dalt

SiuranaArtikel11-5738

Siurana vanaf het stuwmeer

Historie
Het pittoreske dorpje Siurana ligt in de Catalaanse provincie Tarragona en is prachtig gelegen op een rotspunt van het Pradesgebergte. Vanaf het dorp heb je een fantastisch uitzicht over de omringende vallei met aan de horizon het Montsantgebergte. Mede door deze ligging heeft Siurana een rijke historie. Daar is nog veel van terug te zien, zoals de middeleeuwse smalle straatjes, de kasteelruïne en de Romaanse kerk. In 1994 is het dorpje daarom uitgeroepen tot nationaal historisch erfgoed.

De historische rijkdom van Siurana is vooral gebaseerd op de rol die zij gespeeld heeft tijdens de Middeleeuwen. Het dorpje was namelijk een belangrijke verdedigingsvesting voor de Moren, die het Iberisch Schiereiland in de achtste eeuw binnenvielen en bezet hielden. De islamieten gaven het dorpje de nieuwe naam Xibrana (in plaats van La Seviriana, de Latijnse naam) en bouwden het kasteel, waarvan nu alleen nog de ruïne over is. De herovering van Siurana heeft lang op zich laten wachten. Pas in 1153, toen de rest van Catalonië al in Christelijke handen was, werd zij bevrijd van de Arabieren. De Christenen doopten het dorpje La Siurana en ter nagedachtenis aan deze herovering is het markante kruis geplaatst dat achter de Romaanse kerk in Siurana staat.

SiuranaArtikel12-4509

Het markante kruis achter het dorp

Om de Christelijke herovering kracht bij te zetten wordt ook wel verwezen naar de legende van La Reina Mora. Deze legende vertelt over de zelfmoord van de Moorse koningin Abdelazia tijdens de Christelijke inval in 1153. Zij zou te paard het kasteel zijn ontvlucht en met haar geblinddoekte viervoeter de afgrond in zijn gesprongen. Men beweert dat er nog steeds een hoefafdruk van het paard te zien is op deze plek. De sector Salt de la Reina Mora (sprong van de Moorse koningin) is naar deze legende vernoemd, net als de route la Reina Mora 8c+, op de indrukwekkende wand van El Patí. Deze route is in 2010 herhaald door de Belg Nicolas Fravresse.

SiuranaArtikel3-5336

Esther Brandt in ‘Toca me le Sam’ 6c+ (1987: Joan Cabau) Can Piqui Pugui

Geologie
Catalonië wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid in lithologie (type gesteente), geologische ouderdom en morfologie. Dit heeft te maken met de zeer complexe geologische geschiedenis van het Iberisch Schiereiland, dat onderhevig is geweest aan ingewikkelde tektonische processen.

Gedurende de laatste vijftig miljoen jaar is het Iberisch Schiereiland tegen het Europese continent aan komen te liggen en door deze ‘botsing’ zijn onder andere de Pyreneeën en het Catalaanse kustgebergte ontstaan. Het Pradesgebergte, waar Siurana in ligt, en het Montsantgebergte maken deel uit van dit kustgebergte. Beide bergketens verschillen echter wel op het gebied van lithologie, wat betekent dat de gesteentesoort anders is.

Het Montsantgebergte bestaat uit dikke pakketten conglomeraat (of eigenlijk kalksteenconglomeraat). Het Pradesgebergte is een groot kalksteenmassief met daaronder een oudere laag van rood zandsteen. De verschillen in type gesteente zijn ook bepalend voor de klimstijl en greepkeuze in een gebied. Op de lange conglomeraatwanden van Montsant bestaan de grepen en treden uit pockets en kiezels. In Siurana wordt voor het grootste gedeelte geklommen op rechte tot lichtoverhangende kalksteenwanden waar randjes het grepenaanbod domineren. Voor de liefhebbers van steiler terrein is de populaire sector l’Olla een goed alternatief. Het routebeeld varieert van rechte tot stevig overhangende routes met randjes, pockets en zelfs colonnettes, zoals in de tot de verbeelding sprekende Pota d’Elefant 7c+. Alhoewel in Siurana kalksteen overheerst zijn er op de rode zandstenen wand van sector Recingle del Tití ook enkele routes ingeboord. Ondanks dat de wand er fantastisch uitziet is de rotskwaliteit minder goed, daarom is voorzichtigheid geboden bij het klimmen.

SiuranaArtikel13-5647

Het prachtige binnenland van Catalonië met zijn terrasbouw en mooie uitzichten

Ontwikkeling
De geschiedenis van het klimmen in Siurana is ook verwoven met de legende van de Moorse Koningin. In 1959 beklom het duo Adsera-Jansa uit Reus de wand van de Salt de la Reina Mora. Deze route bestaat uit drie lengtes en is vernoemd naar dit koppel. Dit is vermoedelijk de oudste route van Siurana. In de jaren zestig en zeventig wordt er wel geklommen in de Catalaanse rotsen maar is er nog geen sprake van het inrichten en schoonmaken van routes of wanden zoals in het huidige sportklimmen.

Pas vanaf de jaren tachtig worden in Siurana de eerste routes uitgerust met boorhaken en komt de ontwikkeling van het klimgebied op gang. De pioniers Eduard Burgada en Joan Olivé behaken in 1985 routes zoals Garvatx Despistax 6c+ en Ya Callate 6c die eerst zonder boorhaken werden geklommen (sector Can Melafots). Ook openden zij in 1985 met Prendre la Tête de eerste 7a en in 1986 met Il n’y a Pas de Quoi de eerste 7c van Siurana (sector Can Gans Dionis).

De eerste 8a van Siurana, Harte Währung, is in 1987 geopend door de Duitser Peter Schäffler. Deze route ligt in sector La Planxa maar staat nu geregistreerd als 7c+. De 8a Acelera virtu- oso (sector Can Piqui Pugui) was weliswaar al in 1986 ingeboord door Eduard Burgada, maar werd pas in 1987 door Carles Brascó geklommen. David Brascó weet nog te vertellen dat de eerste acht van Siurana eigenlijk Waterproof is: ‘The first 8 is Waterproof 8b, f.a. Philip Steulet, 1987 sector Can Aprop (January- March).’ De eerste 8c van Siurana is l’Odi Social in sector Can Piqui Pugui (1992).

Eén van de bekendste routes in Siurana én door Nederlanders geopend is natuurlijk Anabolica 8a in sector Can Piqui Pugui. Deze route is in 1987 door Jan Martin Roelofs en Ad van der Horst ingeboord, maar de Spaanse klimmer Carles Brascó zet in oktober van datzelfde jaar de eerstbeklimming op zijn naam. Ad van der Horst en Jan Martin Roelofs volgen een jaar later, net als de Nederlander Peter Horning.

Can Piqui Pugui is één van de hoofdwanden van Siurana met een hoog aantal zevende- en achtstegraads routes. De meeste van deze routes zijn eind jaren tachtig of begin jaren negentig geopend en worden qua stijl gekenmerkt door het zogenaamde old school klimmen. Deze wand is dus een paradijs voor ieder- een die graag klassieke lijnen klimt en goed uit de voeten kan met kleine randjes. Helaas vertonen de oudere routes inmiddels wel slijtagesporen door de vele beklimmingen. Dit geldt bijvoorbeeld voor de mooie Isodora, ¿Dónde Estás? 7b, maar ook voor Anabolica, die in vergelijking met recentere routes behoorlijk glad zijn.

SiuranaArtikel4-5429

Marieke Broertjes in ‘la Muerte del Sponsor’ 7b+ (2001: Kroma en T. Arbonés) Grau dels Masets d’Abaix

De ontwikkeling van Siurana verloopt tijdens de jaren negentig in sneltreinvaart en het gebied trekt steeds meer klimmers aan. In 1994 opende Alexander Huber la Rambla 8c+ in sector El Patí en hij behaakte ook de lijn van la Rambla original. Die eerstbeklimming liet echter nog een aantal jaar op zich wachten, tot in 2003 de Spaanse klimmer Ramon Julian Puigblanque deze route op zijn naam zet. Siurana haalt hiermee het internationale klimnieuws en heeft haar eerste 9a+. De lange indrukwekkende wand van El Patí dwingt door de hoge concentratie moeilijke routes veel respect af en wordt frequent bezocht door verschillende wereldtoppers. In 2008 weet de Amerikaanse klimmer Chris Sharma hier Golpe de Estado 9b te klimmen. In 2010 wordt de route herhaald door de Tsjech Adam Ondra en hiermee is het de eerste 9b ter wereld die herhaald en bevestigd wordt.

SiuranaArtikel2-5306

Suzanne van der Sluis in de klassieker ‘Siouxie’ 7c+ (1988: E. Corull en M. Pascual) Can Piqui Pugui

Siurana is waarschijnlijk het leukst als je een redelijke basis hebt in de zesde graad

Klassiekers en aanraders
Voor wie het bovenstaande iets te veel klimgeweld is, in het rechtergedeelte van El Patí zit een aantal prachtige zevendegraads routes, waaronder El Prado del Rey 7b+ en Ardilla Roja 7c+. Er worden nog steeds routes bijgeboord in Siurana en de wanden van Siuranella Sud, Centre en Est (soms Nord genoemd) behoren tot de top vijf van de mooiste wanden van Siurana. In sector Est kan op warme dagen heel goed geklommen worden, deze wand ligt namelijk de hele dag in de schaduw. Een leuke aanrader is lo Dejo to Blanco 7a, een route op fel oranje gekleurde rots en die er vanaf El Patí heel uitnodigend uitziet. Siuranella Centre is een populaire sector met veel routes in de zesde (10) en zevende graad (29), bijna allemaal 25 meter of langer en van goede kwaliteit. Siuranella Sud is een geschikte wand voor de winter met de route la Crema 8a als kopstuk, een droomlijn over de oranje gekleurde rots van Siuranella!

SiuranaArtikel6-4376

Daniël Muller in ‘la Crema’ 8a (2002: O. Giménez en D. Andrada) Siuranella Sud

SiuranaArtikel10-0358

Op nog geen kwartiertje rijden ligt El Falco met een prachtig uitzicht op Siurana

Enkele andere aanraders zijn: Remena Nena 7a (sector Esperó Primavera) is een ware referentie aan het klimmen in Siurana, Petitona 7b (sector l’Aparador) is een rechte route met prachtige bewegingen aan zij- en ondergrepen, la Muerte del Sponsor 7b+ (sector Grau dels Masets de Baix) is dertig meter lang en één van de mooiste routes die Siurana rijk is, Llercavonia 7c+ (sector El Ditot) en Memorias de una Sepia 8a (sector Siuranella Centre).

Voor klimmers die zich nog niet aan de zevende graad of hoger willen wagen zijn er natuurlijk ook leuke zesde- en vijfdegraads routes zoals in de oude sectoren Can Marges de dalt en Can Marges de baix. In de jaren tachtig zijn hier door Joan Chaparro en Joan Wenceslao veel routes ingeboord. De behaking is hier en daar wel sportief en het klimmen wordt gekenmerkt door voor de graad best lastige passages aan kleine greepjes op minder positieve voettreden. Inmiddels zijn er meer sectoren bijgekomen met zesde- en vijfdegraads routes, zoals el Ditot en el Corral Nou Camí. In sector Esperó Primavera zijn de Marieta de Lúll Viu 6a+ en Tant se’n Fot 6b leuke aanraders voor wie deze graad goed beheerst. Hoewel er wel meer makkelijkere routes zijn geopend, is Siurana waarschijnlijk het leukst voor klimmers die al een redelijke basis hebben opgebouwd in de zesde graad.

SiuranaArtikel7-4392

Siuranella met de rode zandsteen onder de oranje-grijze kalksteen

SiuranaArtikel8-4612

Paul in ‘Mandragora’ 7b+ (1990: C. Brascó en T. Arbonés) Esperó Primavera

SiuranaArtikel9-2603

Youri van Vliet in ‘Boys don’t cry’ 7c (1987: Peter Schäffler) Ca la Isabel

Schaduwrijke sectoren zijn l’Aparador en Siuranella Est (in de topo van Tony Arbones Siuranella Nord). Beschutte sectoren (het kan soms flink waaien in Siurana) zijn Can Piqui Pugui, Can Toni Gros en het linker deel van Esperó Primavera.

Klimgebieden op rijafstand
Montsant ligt op ongeveer dertig tot veertig minuten rijden van Siurana en je bent ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd kwijt met omhooglopen, maar Racó de Misa en Barrots zijn het écht waard, alleen al vanwege het uitzicht! Margalef is net iets langer rijden en is de laatste jaren erg populair. El Falcó ligt tegenover Siurana bij Arbolí en is een aanrader voor iedereen die van lange routes houdt. Santa Linya ligt op ongeveer twee uur rijden over slingerende bergweggetjes en als je vakantie in Siurana dreigt te verregenen zijn hier altijd wel routes droog, maar een niveau van minimaal 7b+ is daar wel wenselijk.

SiuranaArtikel15-0247

Véronique Duc in de populaire ‘Hidrofobia’ 8a (F. Mora/T. Arbonés) Racó de Misa

Route
Het makkelijkst is om te vliegen naar Barcelona of Reus en daar een auto te huren. Ryanair heeft goedkope tickets en ieder vliegveld heeft verschillende autoverhuur bedrijven waardoor zelfs het huren van een auto niet veel geld hoeft te kosten. Vanaf Barcelona is het ongeveer twee uur rijden, (Girona is iets verder), vanaf Reus veertig minuten.

MapSiurana

Verblijf
De camping van de familie Arbonés ligt aan je rechterhand als je omhoog rijdt vanaf Cornudella de Montsant. Er zijn hier houten bungalows (niet altijd winddicht!) of kamers te huur en in de bar kan een eenvoudige maaltijd genuttigd worden. www.campingsiurana.com

In Cornudella de Montsant (tien minuten met de auto) zijn ook appartementen of kamers te huur. Vanaf hier is het net wat minder ver rijden naar Montsant en Margalef. Er is ook een klein supermarktje en een bakkertje met ‘echte’ koffie, heerlijke taartjes en gratis WiFi! www.lavileta.net

Topo
In de laatste topo (2013) van David Brascó en Natalia Campillo staan ook accommodaties en restaurants genoemd. Dit fraaie boekwerk is verkrijgbaar in de klimwinkel Goma II in Cornudella de Montsant. Hier is ook de uitgebreide topo van Montsant (2008) te koop.

De topo van Toni Arbonés en Miriam Caravaca (laatste uitgave 2009) is op de camping van de familie Arbones verkrijgbaar.

Materiaal
Een 70 meter touw en vijftien setjes zijn meestal toereikend (raadpleeg bij lange routes de topo, per route staan de lengte en de hoeveelheid setjes vermeld).

Seizoen
September tot april is de beste periode in Siurana. In december en januari kan het aangenaam vertoeven zijn mits het weer meewerkt. In de zomermaanden is het gewoon te warm en veel wanden liggen lang in de zon.

Tekst: Isolde Toet, met dank aan Jan-Martin Roelofs en David Brascó
Foto’s: Olivier Coenen en Paul Lahaye
Bron: BL.ad O.ver K.limmen, uitgave 12

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Terugblik op 2015

Thursday, December 31st, 2015

Traditioneel sluiten we het jaar op deze blog af met een terugblik en kijken we vooruit naar het nieuwe jaar. Dit jaar doen we dat samen met Nigel Armino, de nieuwe Nederlandse jeugdkampioen sportklimmen!

De 17-jarige Nigel werd dit jaar ook toegelaten tot Jong Oranje, deed voor het eerst mee aan internationale wedstrijden en het Nederlands Kampioenschap Lead waar hij knap zesde werd. Genoeg redenen om af te reizen naar Nigel zijn thuishal: Y-VY Climbing in Sittard.

Terugblik op 2015 met Nigel Armino (photo: Paul Lahaye)

Isolde: 2015 was in meerdere opzichten een bewogen jaar voor je. Je bent toegelaten tot Jong Oranje, hebt voor het eerst deelgenomen aan de internationale competitie en bent Nederlands Jeugdkampioen Sportklimmen. Hoe kijk je zelf terug op het afgelopen jaar?

Nigel: “Vergeleken met 2014 ben ik veel vooruitgegaan en dit komt vooral door de trainingen bij het Nederlands Team. Er wordt veel aandacht besteed aan boulderen en hiervoor klom ik eigenlijk vooral routes. Ik ben fysiek sterker geworden door het boulderen, waardoor ik minder snel moe word van zware passen in een route en het dus langer vol kan houden. Er wordt ook veel geëvalueerd, volgend jaar ga ik bijvoorbeeld werken aan efficiëntie, dat wil zeggen dat je minder energie verspilt in een route door de juiste oplossing te kiezen voor een moeilijke passage of een rust tussendoor.

De sfeer in het team is ook erg motiverend, iedereen wil hard trainen en het beste uit zichzelf halen. Wat ik erg leuk en ook heel motiverend vind, is om meer te kunnen delen met andere klimmers van mijn leeftijd over moeilijke routes of boulders, zoals met Mark Brand en Don van Laere.”

Isolde: Je geeft zelf ook training aan de jeugdselectie in I-VY. Wat vind je op basis van jouw eigen ervaring belangrijk om aan jeugdklimmers door te geven?

Nigel: “Je ziet op wedstrijden dat veel kinderen bang zijn om voor te klimmen en dit betekent vaak dat deze jonge klimmers niet kunnen laten zien wat zij in zich hebben. Er zou tijdens jeugdtrainingen veel meer aandacht besteed moeten worden aan voorklimmen, hoe vaker je het doet hoe minder spannend het wordt en ik spreek uit eigen ervaring!

Ook zou er aandacht moeten zijn voor het doorklimmen als je moe bent, daar heb ik zelf ook veel aan gehad. Het is vaak zo dat als je blok roept, je meestal nog wel 1 of 2 passen kunt maken, hier word je ook een betere klimmer van.

Daarnaast zou het goed zijn om niet alleen maar routes te klimmen en ook te boulderen. Niet alleen omdat je fysiek sterker wordt van boulderen, maar ook omdat je veel trucjes en technieken leert die je goed kunt toepassen bij het efficiënter klimmen van routes.”

Isolde: Je zit nu samen met twee andere Limburgse jeugdklimmers in het Nederlandse Team, Carlijn en Pauline, terwijl de provincie niet zo groot is en het aantal klimmers klein. Hoe verklaar je dat?

Nigel: “Dat kan ik eigenlijk niet verklaren, want in de Randstad zitten veel meer goede trainers bij elkaar en in Limburg hebben we alleen Loek en Rachel. Ook zijn er veel meer mogelijkheden om samen te trainen in de Randstad, meer hallen (concentratie routes is hoger) en meer sterke (jeugd)klimmers. Ik vind het wel heel leuk dat Carlijn ook in het Nederlands Team zit, we kunnen nu samen reizen en ik klom al met haar toen ik nog bij Neoliet trainde.”

Nigel in actie tijdens het NK Lead 2015 in klimmuur Centraal Amsterdam (photo: NKBV)

Isolde: Je wordt gesponsord door La Sportiva, hoe vind je dat?

Nigel: “Ik ben er heel erg blij mee! Ik keek altijd op tegen de La Sportiva atleten en vind het een hele eer dat ik nu zelf gesponsord word. Ik klim routes het liefst op Katana’s en voor het boulderen ga ik de Futura eens uitproberen.”

Isolde: Wat zijn voor jou de meest indrukwekkende klimprestaties van 2015?

Nigel: “De 8C van Michiel Nieuwenhuijsen! Jorg Verhoeven heeft natuurlijk met ‘The Wheel of Life’ ook een hele sterke prestatie geleverd, maar Michiel is mijn trainer dus dat vind ik echt heel leuk en super knap. Ook vind ik de prestaties van Alexander Megos heel bijzonder, hij klimt de ene na de andere 9a in de Frankenjura en dat is een moeilijk gebied.”

Isolde: Je hebt zelf vorig jaar je eerste 8b geklommen in de Frankenjura, wat zijn je ambities in de rots?

Nigel: “Ik zou wel graag 8b+ willen klimmen, maar teveel projecten is niet goed voor je niveau. Je wordt dan alleen voor die ene route sterk en dat is te specifiek als je ook veel wedstrijden wil klimmen. Je kunt dan beter veel routes snel proberen te klimmen, daar word je een betere klimmer van, want je leert en maakt veel meer verschillende bewegingen. Ik klom de laatste vakantie 6 8a’s in een week terwijl ik er vroeger maar 2 klom bijvoorbeeld. Als het kan met het wedstrijdschema dan zal ik ook best nog wel eens projecten hoor. Ik zou op de lange termijn heel graag 8c willen klimmen, maar ik weet niet of ik dat in de Frankenjura ga doen, dat is zo’n moeilijk gebied en veel hele zware routes kennen niet zoveel herhalingen als in Spanje bijvoorbeeld.”

Terugblik op 2015 met Nigel Armino (photo: Paul Lahaye)

Isolde: Wat is het grootste verschil tussen nationale en internationale wedstrijden?

Nigel: “Internationale wedstrijden zijn veel groter, er zijn veel meer deelnemers dus je moet ontzettend lang wachten. In Nederland zie je vaak dezelfde mensen op het podium, maar dat is internationaal niet altijd zo. Iedereen is zo gewaagd aan elkaar dat de concurrentie veel hoger is. De routebouw internationaal is ook anders, veel meer trucjes en onzekere passen. Het is gelijk vanaf het begin moeilijk en er wordt ook meer met modules en slopers (aflopende grepen) gebouwd.”

Isolde: In Nederland zijn relatief weinig wedstrijdklimmers, heb je een idee hoe dat komt?

Nigel: “De klimsport is in Nederland nog niet zo groot als in andere landen, zoals Oostenrijk of Frankrijk. Als er meer mensen gaan klimmen dan worden de wedstrijden misschien ook wel drukker. Ik denk dat het ook belangrijk is dat er meer aandacht komt voor voorklimmen, vooral bij jeugdklimmers.”

Isolde: Wat vind je ervan dat sportklimmen een Olympische sport wordt en heb je zelf die ambitie?

Nigel: “Dat is heel erg goed! Er komt zo meer aandacht voor de sport en dat kan de sport groter maken. In Nederland is de sport nog niet zo populair als in andere landen, waardoor er minder geld beschikbaar is. Als er meer mensen aan de sport deelnemen, wordt het aantal wedstrijdklimmers misschien ook hoger.

Het is natuurlijk een droom om mee te mogen doen aan de Olympische Spelen, ik hoop dat ik dat kan bereiken, ik ga er in ieder geval hard voor trainen de komende jaren!”

© tejohaas

Met dank aan Isolde (interview en tekst) en Toon Hezemans (cartoon).

Wij wensen alle lezers een gelukkig en sportief 2016!

 

Share

Living the good life in de Franken – Deel 2

Wednesday, August 19th, 2015

De laatste 2 weken van onze maand Franken begonnen goed. Het was gaaf om ‘Chicken Run’ 9+/10- (8a) te klimmen in zo weinig pogingen, dit was precies wat ik voor ogen had toen ik begon met een specifiek trainingsprogramma. Ik was het zat dat iedere keer dat ik zwaarder ging klimmen last kreeg van mijn schouder en ook dat 8a klimmen altijd flink wat pogingen kostte. Tijd voor een plan! Ik nam contact op met fysiotherapeut David Krijgsman (ook verbonden als fysiotherapeut aan het RTC Zuid) en kreeg een programma voor met name core en stabiliteit aangevuld met een paar krachtoefeningen. Was dit het? Het leek zo weinig, 2 uur per week naast mijn normale klimdagen…

Isolde in 'Chicken Run' op Plankenstein. (photo: Paul Lahaye)

Kennelijk is minder soms echt meer, want toen Ingmar Cramers opperde om naar Plankenstein te gaan en ik de passen in ‘Chicken Run’ voelde dacht ik “hee, ik kan de crux gewoon maken”. Ik had deze route in 2011 al een keertje gevoeld maar had geen kans in de crux, een zware pas aan een klein ondergreepje (pocket) naar een slopertje met rechts waar je een flinke afblokpas aan moet maken om verder te komen. Na wat aanmoediging van Ingmar en Paul besloot ik de route een kans te geven als het wat koeler werd. Een week later waren de temperaturen gedaald en kon ik de route in mijn 5e poging klimmen.

Beate in 'Waldmannspitze Ged.-Weg' 8 (7a) op de Grossenoher Wand. (photo: Paul Lahaye)

Nadat ‘Chicken Run’ gelukt was, nam Paul mij mee naar ‘Victoria’ 9+/10- (8a) en kon ik ook die route nog klimmen. Dat ging weer snel! Het klimmen ging zo lekker dat ik echt gemotiveerd was geraakt om iets zwaarders in te stappen. Helaas was de dag waarop ik Victoria klom de laatste koele dag. We hadden natuurlijk ook nooit moeten schrijven dat de Frankenjura een perfecte zomerbestemming is omdat het hier niet zo warm wordt…

Powernap voor de toppoging van 'Victoria' op Rammstein. (photo: Paul Lahaye)

De laatste 2 weken is de temperatuur nauwelijks onder de 34 graden geweest (we hebben zelfs de 40 gehaald) en dat betekent twee dingen. Ten eerste dat je op zoek moet gaan naar klimgebiedjes waar je ook op hete zomerdagen kunt klimmen. Ten tweede dat je (heel) vroeg op moet staan als je nog enigszins koele rots aan je vingers wilt voelen.

Isolde in 'Red Line' 9 (7c) op Fuchsloch. (photo: Paul Lahaye)

Op zoek gaan naar koele gebiedjes is niet zo’n probleem (alhoewel de temperaturen zo hoog opliepen dat na een paar dagen ook schaduw geen verkoeling meer bracht), vroeg opstaan in de vakantie is zo’n dingetje waar wij niet zo goed in zijn… We hebben het gedaan hoor, maar echt leuk is het niet en het klimmen voelt ook gewoon niet zo soepel. Dat vergeten we dus maar snel! We hebben de vakantie gewoon een beetje aangepast aan de omstandigheden en niets zwaars meer geprobeerd.

Het pittoresk stadje Bamberg. (photo: Paul Lahaye)

We zijn een dagje naar de mooie middeleeuwse stad Bamberg geweest en we hebben mooie wandelingen gemaakt door de prachtige bosrijke omgeving. Daarnaast zeker nog genoten van de schaduwrijke wandjes die de Frankenjura gelukkig volop te bieden heeft. Helaas is de vakantie alweer voorbij, maar ik heb nu al zin in onze volgende klimtrip!

– Isolde –

Sebastian en Debbie in 'Magallanica' 9- (7b+) op het koele Terra Australis. (photo: Paul Lahaye)

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Living the good life in de Franken – Deel 1

Sunday, August 2nd, 2015

Deze zomer zijn we een dikke maand in de Duitse Frankenjura, een van Europa’s beste klimbestemmingen tijdens de zomermaanden. De gemiddelde temperatuur in de zomer ligt tussen de 20 en 25 graden Celsius en veel klimgebiedjes liggen in de schaduw.

De Frankenjura had in de jaren tachtig al een sterke klimscene met vooruitstrevende klimmers zoals Kurt Albert, die het ‘rotpunkten’ bedacht heeft. Hij markeerde routes die hij ‘vrij’ kon klimmen met een rode stip. Tot op de dag van vandaag wordt deze ethiek wereldwijd gevolgd in de klimsport. De legendarische Wolfgang Güllich zette de Frankenjura internationaal op de kaart toen hij in 1991 ‘Action Directe’ klom, de eerste 9a ter wereld! Tot op de dag van vandaag is deze route een van de masterpieces in de klimwereld.

Debbie is fit en topt een van de populairste 8a van de Frankenjura ‘L’eau Rage’ op de Holzgauer wand. (photo: Paul Lahaye)

Inmiddels voorziet het klimgebied binnen de driehoek Bamberg, Bayreuth en Nürnberg in meer dan 11.000 routes en de Frankenjura trekt dan ook veel klimmers aan van over de hele wereld. Naast het klimmen staat de Frankenjura ook bekend om de gastvrijheid, de zelfgemaakte ‘Kuchen’ en diverse soorten zelf gebrouwen bier.

Behalve vakantie en klimmen schiet ik ook foto’s voor de nieuwe Frankenjura topo’s van Sebastian Schwertner. Deze bekende klimgidsen bestaan uit 2 delen, een voor het noordelijke deel (Band 1) en een zuidelijke deel van de Frankenjura (Band 2). Wekelijks worden er nieuwe routes geopend en gesaneerd daarom komt er ongeveer om de twee jaar een nieuwe editie uit met nieuwe gebiedjes, routes en veel foto’s.

Aanloop naar Schneiderloch met Mauro, Uli en Ingmar. (photo: Paul Lahaye)

Isolde in ‘Ich hab’s wollen wissen’ 9- (7b+) op Zwergenschloss. (photo: Paul Lahaye)

Mauro in de mooie ‘Starlight Express’ 9 (7c) op Zwergenschloss. (photo: Paul Lahaye)

Tijdens ons verblijf is het een komen en gaan van bekenden en ontmoeten we veel leuke mensen. Ook Maarten Jansen en Lars Perlitius komen een paar dagen langs:

“Zondagavond:
Na een lange dag werken en een paar afbak pizza”s zijn we vertrokken naar de Frankenjura. Eenmaal onderweg stuurde we Paul en Isolde een SMS; “Hey, wij zijn onderweg naar de Frankenjura, zin om iets te eten of iets dergelijks?”.

Maandag:
Stortregen, hierdoor richting het noorden vertrokken en besloten te klimmen in Diebesloch. Hier heeft Lars zijn eerste 9- in de Frankenjura geklommen, (‘Sledgehammer’ Second Go). De avond goed afgesloten met een lekker diner met Paul en Isolde.

Lars op de mooie kant van ‘Carcassone’ 9 (7c) op Plankenstein. (photo: Paul Lahaye)

Isolde ramt omhoog aan de kleine randjes van ‘Chicken Run’ 9+/10- (8a) op Plankenstein. (photo: Paul Lahaye)

Dinsdag:
Met een goede bodem van de vorige avond zijn we gaan klimmen in Plankenstein. Het was een topdag! Lars klom ‘Tagträumer’ (8+, zijn eerste 7a+ flash). Isolde klom ‘Chicken Run’ (9+/10-). En Maarten klom ‘Polymorphie’ (10-).

Maarten in ‘Polymorphie’ 10- (8a+) op Plankenstein. (photo: Paul Lahaye)

Maarten in ‘Polymorphie’ 10- (8a+) op Plankenstein. (photo: Paul Lahaye)

Woensdag:
Terug naar Plankenstein. Hier probeerde Lars zijn project ‘Carcassone’ (9) af te maken, Maarten klom de route in zijn tweede poging. Moe en voldaan van de afgelopen klimdagen belandden we weer aan een tafel voor een gezellig afsluitend etentje met Paul en Isolde.

– Maarten en Lars –

Ps. Goede wrijving zit tussen de oren.
Ps. La Sportiva Testarossa is de shit.”

Meer info over de Frankenjura klimgidsen van Panico Verlag

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Yahoo!

Thursday, May 1st, 2014

De laatste tijd is het flink schipperen tussen studie, werk en klimmen. Dat is niet altijd leuk, maar meer tijd om te klimmen komt wel weer. Het vergt wat planning en organisatie (veel doorwerken tot in de late uurtjes en geen indoor-klimmerij meer), maar tot nu toe lukt het om iedere week een dag of middag buiten te klimmen en dat vind ik toch het leukst. Dat het ondanks alle drukte lukt om iets moeilijks te klimmen, is best een verrassing, maar vooral leuk natuurlijk.

Gisteren lukte ‘Yahoo!’ 7c+ in Bomal, een route waarvan ik dacht dat het een zomerproject zou worden aangezien ik de eerste keer geen flauw idee had hoe ik er überhaupt in moest komen. Nadat ik de methode had gevonden en met een mini-ondergreepje van de grond kon komen, was het tijd voor pogingen. Dat ging sneller dan verwacht en in de 5e poging klom ik deze boulder aan een touw.

Isolde on "Yahoo!" 7c+ in Bomal (photo: Paul Lahaye)

Isolde on "Yahoo!" 7c+ in Bomal (photo: Paul Lahaye)

Terwijl ik een paar keer maar nèt bleef hangen aan de randjes van ‘Yahoo!’, klom Valentijn Mees gisteren zeer overtuigend en beheerst ‘Bidis’ 7c+, dat was mooi en indrukwekkend om te zien!

Valentijn on "Bidis" 7c+ in Bomal (photo: Paul Lahaye)

Valentijn on "Bidis" 7c+ in Bomal (photo: Paul Lahaye)

Met leuke herinneringen en nieuwe energie zit ik vandaag weer achter mijn laptop. Ik verheug mij nu al op de volgende middag buiten!

– Isolde –

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Gehaktdag

Sunday, September 22nd, 2013

Er werd vandaag flink gehakt in Bomal! De 15-jarige Mark Brand klom “Yahoo! sortie Infiniment Songe” 8a+ en “You are Frimeur oriented!” 8a.

Mark in "Yahoo! sortie Infiniment Songe" 8a+, gezekerd door Aniek Lith (photo: Paul Lahaye)

Mark in "Yahoo! sortie Infiniment Songe" 8a+ (photo: Paul Lahaye)

De korte en boulderachtige “You are Frimeur oriented!” werd in 2005 ingeboord door Patrick Lanners en voor het eerst beklommen door de Limburger Patrick Coenen. Met de bèta van Mark kon Timo Tak de route flashen! Timo klom ook “Tanatloc” 7c, “Newton t’encule” 7b+ (on-sight) en “Echantillon gratuit” 7a (on-sight).

Timo in "You are Frimeur oriented!" 8a (photo: Paul Lahaye)

Timo in "Tanatloc" 7c (photo: Paul Lahaye)

Valentijn Mees topte “Yahoo!” 7c+ en Isolde de klassieker “Flagrant desir” 7c.

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Siurana

Tuesday, February 26th, 2013

Just a photo update of 10 days with nice people in the great setting of Siurana!

Beautiful Siurana!

The refugio

Esther Peereboom on "Es algo" 7a in Grau dels Masets

Isolde Toet on "Lucy" 7b in Grau dels Masets

Mich Zaman on "Refineria" 7b+ in Siuranella Centre

Youri van Vliet on "Si vas niquel fas tard" 7a+ in Siuranella Centre

The refugio in Siurana

Share

Christmas Womens Open City Lizard 2012

Wednesday, December 19th, 2012

Maar liefst 48 dames waren present op zaterdag 15 december voor de traditionele Christmas Womens Open van Boulderzaal City Lizard in het Belgische Sint-Niklaas.

Het Lizard team onder leiding van Jan Gorrebeeck haalde alles uit de kast om er een geslaagd evenement van te maken. En dat lukte! Alle veertig kwalificatieboulders waren dan ook met grote zorg geschroefd en echte pareltjes voor ieder niveau! In totaal werd er 839 keer getopt van de 1022 geregistreerde pogingen!

Prachtige boulders op Christmas Womens Open 2012 van de City Lizard in Sint-Niklaas

Na de kwalificatie mochten de 6 beste dames zich meten in een spetterende en sfeervolle finale. Ik was erbij als fotograaf en bedank City Lizard voor de geslaagde dag en de gastvrije ontvangst: een dikke Chapeau!!

Uitslag finale:
1 Chloé Caulier (BEL)
2 Magali Hayen (BEL)
3 Emilie Guérit (BEL)
4 Gillart Maëlys (BEL)
5 Katinka van Sprang (NED)
6 Nataleigh Naat (DEN)
Volledige uitslag

Katinka van Sprang schreef het verslag:
“De Christmas Womens Open: 48 dames, 40 boulders en 5 uur de tijd met als afsluiting een spetterende finale voor de beste 6 dames! Nadat, het concept ons (Isolde en mij) helemaal duidelijk was, begonnen we al snel met opwarmen en afstrepen.

Tactisch overleg tijdens de kwalificaties

Het was niet zo, zoals meestal bij dit soort boulderevents, dat je gewoon zelf je boulders moest bijhouden, maar er waren een aantal juryleden. Je mocht iedere boulder zo vaak als je wilde proberen, maar hij telde pas als je daadwerkelijk gejureerd was en vanaf dan gingen ook het aantal pogingen tellen. Het was dus de kunst om precies in te schatten welke boulder je wel en welke niet in de eerste poging zou kunnen, om onnodig dubbel klimmen te voorkomen (één keer zonder en één keer met jury). Daarnaast gaf het ook net die extra druk, want ja áls je dan gejureerd wordt, wil je de boulder natuurlijk ook meteen toppen.

Katinka

Enfin, nadat dit ons dus duidelijk was, begonnen we snel met opwarmen in de makkelijke boulders. Het was wel even wennen, want het zijn serieuze afspringhoogtes… Na het opwarmen was het tijd om aan de bak te gaan. De Belgische Lien (Lien De Wilde, een vriendin van Isolde) sloot zich bij ons aan en met zijn drieën wisten we flink wat boulders af te strepen.

Isolde tijdens de kwalificaties

Ondanks een aantal toppers die meededen, waren er veel boulders in de categorie 6B tot 7A+, wat het extra leuk maakte. Isolde topte bijna alle 6C’s in de eerste poging, maar het lukte haar in twee 7A’s net niet om de eindgreep te fixeren. Lien hakte lekker door en wist de meeste 6C’s ook in de eerste poging te klimmen, ondanks dat ze het ‘rustig aan ging doen’. En ik was om 5 uur volledig leeg, maar besloot nog één moeilijkere boulder (Red: 7A) te proberen en klom deze tot mijn eigen verbazing nog relatief snel uit.

Lien De Wilde tijdens de kwalificaties

Mooie afsluiter dacht ik zo, maar Isolde merkte op dat ik nu misschien wel eens in de finale zou kunnen staan. Zelf kon ik me dat niet voorstellen met het aantal sterke vrouwen die ik had zien rondlopen en klimmen. Maar Isolde bleek gelijk te hebben en ik was als 6e door naar de finale en het enige wat ik zelf kon denken was “hoe ga ik DIT overleven, aangezien ik al helemaal dood ben!”.

Katinka tijdens de kwalificaties

Maar goed, snel alles bij elkaar zoeken en de isolatie in, donsjas aan (maar toch nog klappertanden van de zenuwen) en suikers binnenkrijgen. Naast mij waren Chloé Caulier, Magali Hayen, Emilie Guérit, Maëlys Gillart en de Deense Nataleigh Naat door naar de finale. Na 20 minuten mochten we de 4 boulders gaan inlezen en kregen per boulder 2 minuten de tijd.

Nataleigh Naat tijdens de finale

Doordat ik als zesde geplaatst was, mocht ik als eerste beginnen met de boulders. Boulder 1, die me nog wel te doen leek, bleek dat niet te zijn. Drie pogingen en de instap niet doorgekomen. In boulder 2 daarentegen, wist ik, tot mijn eigen verbazing, in de eerste poging tot de eindgreep te komen. Maar doordat ik zoveel gegeven had in deze poging, waren mijn tweede en derde poging vrij kansloos. Boulder 3, ging ook helemaal niet verkeerd. In mijn laatste poging kwam ik tot de voorlaatste greep, maar doordat ik niet goed had gekeken naar de uitklim, lukte het me niet om het bovenin voor elkaar te krijgen. In de laatste boulder had ik het gevoel dat het echt interessant ging worden, want deze boulder had namelijk een running start.

Katinka in de laatste finaleboulder

Je moest beginnen met één grote tree en springen naar twee slopers. Per poging had je drie keer de kans om de instap te maken. De eerste keer viel ik er nogal lomp uit, maar in mijn eerste poging, de tweede keer wist ik de slopers te fixeren en tot de zone-greep te komen. De twee poging daarop volgend kwam ik ook weer bij de zone-greep, maar het lukte me niet om vanaf daar omhoog te komen. Tegelijkertijd, ging de strijd om de winst tussen Chloé Caulier en Magali Hayen. Beide dames hadden de eerste drie boulders in de eerste poging getopt, maar deze laatste boulder bepaalde dat Chloé Caulier de winnares werd.

Al met al kijk ik terug op een geweldige dag met een super fijne en motiverende sfeer en een erg mooie 5de plaats! 🙂

– Katinka –“

Het podium van Christmas Womens Open 2012: 1 Chloé Caulier, 2 Magali Hayen en 3 Emilie Guérit

Klik hier voor meer foto’s.

Share

The Summit of Outdoor Business

Tuesday, July 17th, 2012

In het Duitse Friedrichshafen vond afgelopen week weer de jaarlijkse Outdoor beurs plaats met niet minder dan 900 standhouders uit meer dan 40 landen. Buitensport blijkt populair want dit jaar zijn er maar liefst een biljoen mensen actief tijdens vakanties en weekends! Het einde van de groei in de outdoor branche is dus nog niet in zicht en daar maakt de industrie dankbaar gebruik van door de consument steeds nieuwe en verbeterde producten aan te bieden.

Elk jaar krijg ik van mijn website-sponsors La Sportiva, Black Diamond en Beal een uitnodiging, meestal pas ik hiervoor en geef de voorkeur aan buitenklimmen i.p.v. een druk evenement. Deze keer deed zich echter een unieke kans voor omdat er nog een plekje over was in de auto van het BLOK (Bl.ad o.ver k.limmen) team. En zo gebeurde het dat ik donderdagavond met Bart van Raaij, Arnold Pippel en Isolde, over de Deutsche Autobahn richting Bodensee vloog.

Beal at Outdoor Friedrichshafen 2012

Wat ik aantrof overtrof alle verwachtingen en ik realiseerde me dat er wel heel veel geld omgaat in de klimsport… Nadat de eerste overweldigende indrukken gezakt waren, viel mij vooral op hoeveel klimmers en andere outdoor liefhebbers hier rondliepen, in eerste instantie verscholen achter de uitbundige stands. Zelfs de ‘Climbing Director’ van Black Diamond bleek een toffe peer met een uitzonderlijke passie voor Cams waarover hij niet uitgepraat raakte.

Black Diamond Climbing Category Director: Bill Belcourt

In de Evolv stand werd ik voorgesteld aan ene Chris door Olivier Coenen en hadden we een gezellig onderonsje over Siurana. Naarmate het gesprek vordert, verschijnen er steeds meer camera’s en realiseer ik mij pas dat deze “ene” Chris, toch echt the one and only Chris Sharma is….

La Sportiva/E9 Team: Pietro Dal Pra, Daniela Feroleto; Mauro Calibani and Barbara Raudner

La Sportiva pakte flink uit met de nieuwe Futura. Deze klimschoen is met zijn verbeterde “No-Edge” zool afgeleid van de populaire Speedster, maar heeft minder extreme vormen waardoor het model iets allrounder is. De Futura is ook nog eens makkelijk aan te trekken door de snelsluiting. Bij Beal introduceerde ze vorig jaar hun eerste UNICORE touwen (Diablo 9.8 mm en 10.2 mm). De kern en mantel zijn met elkaar verbonden, waardoor de touwen nog veiliger, soepeler, dunner en lichter zijn. Dit jaar breiden ze uit en zijn ook de Ice Line 8.1 mm, Cobra 8.6 mm, Joker 9.1 mm, Tiger 10 mm, en Top Gun 10.5 mm leverbaar volgens deze nieuwe constructie.

Natuurlijk zijn er nog veel meer innovaties op te noemen, sommige werden zelfs bekroond met een Award. Maar leuker is het om naar de ‘mens’ te kijken op deze internationale outdoor beurs. Daarom de keuze voor vijf Nederlandse sportklimdames die hier aanwezig waren:

Irene Pieper stond op de beurs met haar eigen kledingmerk Nihil en presenteerde o.a. de nieuwe Tabaco jeans die vanaf september leverbaar is. De klimbroek bestaat uit 98% katoen en 2% stretch, is leverbaar in S, M, L, XL en in de kindermaten 152 – 164.

Irene Pieper (Nihil)

De in Frankrijk wonende Meta van Hoek was present met het Franse Entre Prises. Deze fabrikant is al jaren marktleider op het gebied van grepen en klimwanden en timmert nog steeds flink aan de weg. In Eindhoven en Brugge wordt momenteel de laatste hand gelegd aan twee nieuwe klimhallen die door Entre Prises NL worden opgeleverd.

Meta van Hoek (Entre Prises)

Marion Hett woont tegenwoordig in Nürnberg bij haar Duitse man Hannes Huch en samen brengen ze het trendy Monkee op de markt. Behalve hip en kleurrijk zijn hun producten geproduceerd met respect voor mens en het milieu. Meerdere Awards en keurmerken werden al toegekend aan MonkeeClothing, waaronder het belangrijke GOTS-certificaat. Waar een klein bedrijf groot in kan zijn!

Marion Hett (Monkee)

Wieneke Gehem presenteerde de hippe Scarpa Mojito aan het grote publiek. Deze lifestyle schoen is leverbaar in maar liefs 26 trendy kleuren met de maten 36 t/m 48 (ook halve maten) en weegt slecht 350 gram.

Wieneke Gehem (Scarpa)

En Isolde Toet, die met de redactie van BLOK onderweg was. Zij ontmoette Barbara Raudner op de beurs, die een exemplaar van nummer 15 kreeg waar het artikel over Leeftijd en Presteren in staat. Barbara is een van de klimmers die geïnterviewd werd voor dit artikel.

Barbara en Isolde op de beurs met BLOK15

Share

Leeftijd en Presteren

Monday, July 9th, 2012

Het BLOK zomernummer ligt deze week in de brievenbus bij alle abonnees!

De vijftiende editie van het Bl.ad o.ver k.limmen staat deze keer in het teken van “groen” met op de cover de Limburgse Rachel Nilwik in “Hermann Buhl” 8a+ in Berdorf. In deze uitgave ook een interview met de Belg Nicolas Favresse, een artikel over de Pfalz door Mathieu Ceron en een artikel over ‘Leeftijd en Presteren’ van Isolde.

Het artikel ‘Leeftijd en Presteren’ kwam tot stand met de input van Danny van Doorn (fysiotherapeut) en Gene Janssen (sportarts). Beiden zijn gerenommeerde vakmensen met veel ervaring in de Limburgse sportwereld. Verder komen de prestaties van de Nederlander Adriaan Labout (8b), de Belg Eric Rampelbergh (8b+) en de Oostenrijkse Barbara Raudner (8c) uitvoerig aan bod.

Neem zelf ook een abonnement! Voor 25 euro ontvang je vier keer BLOK. NKBV leden betalen slechts 20 euro voor een jaarabonnement.

Losse nummers zijn hier te bestellen.

Share

Een maand Franken – Deel 4

Monday, May 28th, 2012

En dan is alweer het laatste weekend aangebroken van onze maand Frankenjura, wat gaat dat snel! Rick komt deze dagen met ons mee klimmen en flasht op zijn eerste dag “Der letzte Tanz” 9- (7b+) op de Veldener Wand. Dat smaakt naar meer en zaterdag doen we samen een poging in “Strandcafé” 9+/10- (8a) op de Trierer Wand, waar ik met mijn neus op de ketting uit vlieg. Na een rustdag voelt het klimmen goed en kunnen we allebei de route toppen vandaag, YES!

Rick in “Strandcafé” 9+/10- (8a) op de Trierer Wand

Rick in “Strandcafé” 9+/10- (8a) op de Trierer Wand

Isolde in “Strandcafé” 9+/10- (8a) op de Trierer Wand

Isolde in “Strandcafé” 9+/10- (8a) op de Trierer Wand

Paul en Rick in het prachtige Püttlachtal

Daarna klimmen we met zijn drieën de laatste beetjes energie eruit in de harde maar mooie “Alex” 8 (7a) en genieten van een biertje op een terrasje in Pottenstein.

Onze maand is veel te snel voorbij gegaan en ons verlanglijstje met routes is alleen maar langer geworden… We kijken nu al uit naar ons volgende weekend Frankenjura!

– Isolde –

Share

Lentekriebels

Sunday, March 11th, 2012

Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten en de eerste krokussen staan in bloei, kortom, het is weer lente en tijd voor rots! Op vrijdagmiddag rijden Paul, Rick en ik dan ook naar België en wel naar Roche à Frêne aan de Aisne in de Ardennen. Dit kleine dorpje is bekend om haar rotsformatie van zeer oud conglomeraatgesteente en is uniek in België, waar het merendeel van de rotsmassieven uit kalksteen of leisteen bestaat.

Roche à Frêne: 1) Tarte à la Crème Story 6b+, 2) Last News from Cosmos Land 7c, 3) La Fissure véritable 5c, 4) Pâte feuilletée 6a+

Er zijn meerdere routes ingeboord, maar de lijn van de 7c, “Last News from Cosmos Land” springt er toch wel uit. De route bestaat uit een aantal stevige pasjes aan kleine kiezels met een goede rust in het midden en een korte uitdagende crux.

Rick in "Last News from Cosmos Land"

Zowel Rick als ik klimmen de route en denken dat de quotatie wat aan de hoge kant is, zeker voor Belgische begrippen, maar dat doet natuurlijk niks af aan het feit dat het een leuke route is en het heerlijk was om weer buiten te zijn!

Isolde in de crux van "Last News from Cosmos Land"

Aangezien de rotskwaliteit niet optimaal is, is het aan te raden om een helm te dragen als zekeraar en is enige subtiliteit geboden met klimmen.

– Isolde –

Meer info op www.belclimb.be

Share

BLOK 12

Tuesday, October 18th, 2011

Vorige week is alweer de 12e editie van het Nederlandstalig klimtijdschrift BLOK (Bl.ad o.ver k.limmen) uitgebracht met daarin o.a. een interview met de bondscoach van het Nederlandse Team Wouter Jongeneelen, de sterke Frankenjura klimmer Markus Bock en met de Franse Tondé Katiyo, die boulders bouwt voor diverse World Cups waaronder die in Eindhoven.

Iedere editie vermeld een reeks beklimmingen in de rubriek “in het routenieuws”. Dit keer komen o.a. Nicolas Favresse met de eerste “vrije” herhaling van “Orbayu” 8b+/8c, Jorg Verhoeven over “Nordic Flower” 9a en Isolde over het klimmen van “Rauhfaser” 10- (8a) aan het woord.

Ook staan er altijd informatieve artikelen in de BLOK over diverse sportklim- of bouldergebieden. Dit keer in de spotlight:

-Het Elbsandsteingebergte in de Sächsische Schweiz door Martin Fickweiler.
-Bouldergebied Chironico in Zwitserland door Bernd Zangerl.
-En ons Siurana artikel waarvan Isolde de tekst schreef en ik de fotografie verzorgd heb.

Siurana

Neem nu een abonnement op dit mooie klimtijdschrift! Voor 25 euro ontvang je vier keer BLOK. NKBV leden betalen slechts 20 euro voor een jaarabonnement.

Klik hier voor het afsluiten van een abonnement op de BLOK website of voor de verkoopadressen.

Share

Fränkische Schweiz

Tuesday, September 6th, 2011

Isolde Toet klimt “Carcassone” 9 (7c) van Sebastian Schwertner (2000) op Plankenstein en Roman van der Werf topt “The Angry Inch” 10+ (8b+) van Marcus Bock (2003) op Zwergenschloss.

Roman van der Werf

Isolde in "Carcassone" op Plankenstein

Isolde in "Carcassone" op Plankenstein

Share