Posts Tagged ‘La Sportiva’

La Sportiva Test & Feel

Sunday, March 19th, 2017

LaSportivaTestFeel2017

Elk jaar organiseert La Sportiva de climb-in-gym tour door Europa met hun nieuwste modellen. In meer dan 60 klimhallen kun je dan vrijblijvend schoenen uittesten en nieuwe routes klimmen, prijzen winnen en een gratis La Sportiva T-shirt!

De volgende modellen zijn te testen tijdens de ‘Test & Feel’ dagen:
Maverik
Kataki
Genius
Futura
Skwama

SkwamaLaSportiva

Skwama: Sensitive, snug fitting, flexible climbing shoe ideal for top performance both on rock walls and in the gym, designed for use on overhangs and slabs. (photo: La Sportiva)

Dinsdag 21 maart in Dordrecht: Mountain Network
Donderdag 23 maart in Amsterdam: Mountain Network
Dinsdag 28 maart in Keulen: Stuntwerk
Donderdag 25 april in Louvain La Neuve: Entre Ciel & Terre

Meer informatie: www.climb-in-gym.com

Share

Climb-in-Gym Tour by La Sportiva

Wednesday, February 17th, 2016

Met de ‘Climb-in-Gym‘ tournee bezoekt het promotieteam van La Sportiva gedurende de maanden maart en april 2016 maar liefst 38 Europese klimhallen.

Climb-In-Gym_LaSportiva2016-Banner

Tijdens de evenementen krijg je een deskundig advies welke klimschoen het beste bij je past en kun je die meteen vrijblijvend testen! De nieuwste modellen zoals de Skwama, Otaki, Finale zijn te testen, maar ook schoentjes van de ‘no-edge’ serie zijn in alle maten aanwezig.:

Climb-In-Gym_LaSportiva2016

Climb-in-Gym Tour 2016 is the new European Test & Feel Tour organized by La Sportiva in 38 of the most famous climbing gyms across Europe! It will be your first chance to discover the latest La Sportiva news in climbing shoes. (photo: La Sportiva)

Meer informatie over de klimschoenen van La Sportiva.

Share

Jorg Verhoeven in actie op The Nose!

Sunday, September 27th, 2015

La Sportiva atleet en Nederlander Jorg verhoeven in actie op The Nose!

In October of 2014, Jorg Verhoeven spent 30 days in Yosemite Valley, California with one goal in mind; Make a free ascent of The Nose (5.14), on El Capitan, arguably one of the world’s most famous climbs. Join Jorg as he explains why this route is so hard, what keeps people from climbing this iconic route free, and what he personally invested into his remarkable ascent. Tommy Caldwell and Lynn Hill help narrate this incredible story of determination and perseverance that ultimately leads to the 5th free ascent of The Nose!

Share

Living the good life in de Franken – Deel 2

Wednesday, August 19th, 2015

De laatste 2 weken van onze maand Franken begonnen goed. Het was gaaf om ‘Chicken Run’ 9+/10- (8a) te klimmen in zo weinig pogingen, dit was precies wat ik voor ogen had toen ik begon met een specifiek trainingsprogramma. Ik was het zat dat iedere keer dat ik zwaarder ging klimmen last kreeg van mijn schouder en ook dat 8a klimmen altijd flink wat pogingen kostte. Tijd voor een plan! Ik nam contact op met fysiotherapeut David Krijgsman (ook verbonden als fysiotherapeut aan het RTC Zuid) en kreeg een programma voor met name core en stabiliteit aangevuld met een paar krachtoefeningen. Was dit het? Het leek zo weinig, 2 uur per week naast mijn normale klimdagen…

Isolde in 'Chicken Run' op Plankenstein. (photo: Paul Lahaye)

Kennelijk is minder soms echt meer, want toen Ingmar Cramers opperde om naar Plankenstein te gaan en ik de passen in ‘Chicken Run’ voelde dacht ik “hee, ik kan de crux gewoon maken”. Ik had deze route in 2011 al een keertje gevoeld maar had geen kans in de crux, een zware pas aan een klein ondergreepje (pocket) naar een slopertje met rechts waar je een flinke afblokpas aan moet maken om verder te komen. Na wat aanmoediging van Ingmar en Paul besloot ik de route een kans te geven als het wat koeler werd. Een week later waren de temperaturen gedaald en kon ik de route in mijn 5e poging klimmen.

Beate in 'Waldmannspitze Ged.-Weg' 8 (7a) op de Grossenoher Wand. (photo: Paul Lahaye)

Nadat ‘Chicken Run’ gelukt was, nam Paul mij mee naar ‘Victoria’ 9+/10- (8a) en kon ik ook die route nog klimmen. Dat ging weer snel! Het klimmen ging zo lekker dat ik echt gemotiveerd was geraakt om iets zwaarders in te stappen. Helaas was de dag waarop ik Victoria klom de laatste koele dag. We hadden natuurlijk ook nooit moeten schrijven dat de Frankenjura een perfecte zomerbestemming is omdat het hier niet zo warm wordt…

Powernap voor de toppoging van 'Victoria' op Rammstein. (photo: Paul Lahaye)

De laatste 2 weken is de temperatuur nauwelijks onder de 34 graden geweest (we hebben zelfs de 40 gehaald) en dat betekent twee dingen. Ten eerste dat je op zoek moet gaan naar klimgebiedjes waar je ook op hete zomerdagen kunt klimmen. Ten tweede dat je (heel) vroeg op moet staan als je nog enigszins koele rots aan je vingers wilt voelen.

Isolde in 'Red Line' 9 (7c) op Fuchsloch. (photo: Paul Lahaye)

Op zoek gaan naar koele gebiedjes is niet zo’n probleem (alhoewel de temperaturen zo hoog opliepen dat na een paar dagen ook schaduw geen verkoeling meer bracht), vroeg opstaan in de vakantie is zo’n dingetje waar wij niet zo goed in zijn… We hebben het gedaan hoor, maar echt leuk is het niet en het klimmen voelt ook gewoon niet zo soepel. Dat vergeten we dus maar snel! We hebben de vakantie gewoon een beetje aangepast aan de omstandigheden en niets zwaars meer geprobeerd.

Het pittoresk stadje Bamberg. (photo: Paul Lahaye)

We zijn een dagje naar de mooie middeleeuwse stad Bamberg geweest en we hebben mooie wandelingen gemaakt door de prachtige bosrijke omgeving. Daarnaast zeker nog genoten van de schaduwrijke wandjes die de Frankenjura gelukkig volop te bieden heeft. Helaas is de vakantie alweer voorbij, maar ik heb nu al zin in onze volgende klimtrip!

– Isolde –

Sebastian en Debbie in 'Magallanica' 9- (7b+) op het koele Terra Australis. (photo: Paul Lahaye)

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Interview met Nigel Armino

Friday, July 3rd, 2015

Na een proefperiode bij het Nederlandse team kreeg Nigel Armino vorige week het verlossende telefoontje dat hij definitief is toegelaten tot Jong Oranje. De 16-jarige Nigel Armino uit Wehr/Sittard is het tweede Limburgse talent met een plek in het nationale team naast de 16-jarige Pauline Schreurs die al sinds vorig jaar lid is van het Jong Oranje team.

Nigel passeert regelmatig op deze blog met zijn prestaties. Hij komt uit een echte klimmersfamilie en kreeg het sportklimmen met de paplepel ingegeven. Zulke prestaties komen echter niet vanzelf, want hij heeft zich de laatste jaren met veel passie, doorzettingsvermogen en motivatie ingezet voor zijn sport. Toelating tot Jong Oranje is een kroon op al het harde werken en niemand anders dan Nigel zelf verdient de credits voor deze prestatie!

In de zomer van 2010 is Nigel pas 11 jaar en in de Tarn klimt hij zijn eerste 7a ‘Flexion’ op sector l’Oasif.

Nigel in zijn eerste 7a 'Flexion' in 2010 (photo: Paul Lahaye)

In 2012 topt hij zijn eerste 7b ‘Monica’ in het Spaanse Rodellar. In 2014 gaat het snel want tijdens de meivakantie topt hij in het Italiaanse Arco zijn eerste 7c’s en meteen de eerste 8a ‘La cucina d’Inferno’.

Training pays off …want tijdens de herfst van 2014 klimt hij in de Frankenjura zijn eerste 8b! ‘Primeur de Luxe’ 10-/10 staat te boek als een zware test piece van niemand minder dan Markus Bock.

Nigel in 'Primeur de Luxe' 8b in 2014 (photo: Paul Lahaye)

In september 2014 wint hij zijn eerste landelijke wedstrijd. Al deze prestaties blijven niet onopgemerkt en resulteert in een nominatie voor de meest getalenteerde Nederlandse jeugdklimmer van 2014. De Award gaat uiteindelijk naar Mark Brand maar Nigel zijn naam is definitief gevestigd!

Dit jaar staat ook de eerste sponsor op de stoep en wordt Nigel opgenomen in het team van La Sportiva Nederland.

Voor ons een reden voor een gesprek met Nigel Armino:

P: Gefeliciteerd met de toelating tot Jong Oranje Nigel! Hoe hard heb je gewerkt om dit te bereiken en kun je iets vertellen over je training?
N: “Ik heb vooral heel erg mijn best gedaan tijdens de proefperiode. Je merkt toch wel dat het NL team echt wel wat serieuzer is dan het RTC, dit vind ik super vet want, ik merk dat ik hier echt beter van word.”

P: Wie is je ‘vaste’ trainingsmaatje?
N: “Als ik zelf train klim ik meestal met Carlijn. Verder met het NL team klim ik eigenlijk met iedereen.”

P: Op welke school zit je en hoe combineer je studie met trainen?
N: “Ik zit op het Trevianum in Sittard. Ik zit op een LOOT (landelijke organisatie onderwijs en topsport) school, dus met vrijstelling voor trainingen heb ik geen problemen. Verder kan ik lessen in halen op een ander moment als ik deze mis door trainingen.”

Baas Nigel in Stuntwerk Keulen (photo: Paul Lahaye)

P: Je klimt zowel binnen als buiten en door alle landelijke wedstrijden kom je in veel verschillende klimhallen. Wat is je favoriete hal en wat vind je het vetste klimgebied?
N: “Mijn favoriete klimgebied is toch wel de Frankenjura. Omdat ik met het NL team in verschillende hallen kom kan ik niet echt kiezen wat ik de leukste hal vind. Maar in Limburg denk Ik toch wel I-VY en Neoliet Heerlen.”

P: Ondanks het aantal klimhallen in Limburg zijn er niet zoveel jeugdklimmers in de regio. Hoe komt dat volgens jou? Wat moet er veranderen of wat kan er beter om meer jeugd naar de klimtrainingen te krijgen?
N: “Ik denk dat er meer kinderen in RTC-Zuid moeten komen die zo het niveau kunnen verhogen in Limburg.”

P: Je hebt al veel moeilijke routes geklommen en waarschijnlijk gaan er nog veel volgen. Heb je een droomroute die je graag zou willen toppen?
N: “Op dit moment heb ik geen route op het oog. In de zomervakantie ga ik 4 weken naar Rodellar (Spanje). Ik wil wel graag mijn onsight/flash niveau omhoog krijgen. Verder zal ik ook nog wat 8-ten gaan proberen.”

P: Afgelopen zondag werd je vierde op het Nederlands jeugdkampioenschap Boulderen bij Sterk in Utrecht. Ben je tevreden en hoe ging de wedstrijd?
N: “Het was een leuke dag met veel mooie boulders, de eerste boulder topte ik redelijk snel. In de tweede boulder ben ik tot twee keer toe van de eindgreep afgevallen wat mij net geen 3e maakte. Toch ben ik tevreden met deze 4e plek omdat ik zelf het gevoel had dat het boulderen goed ging.”

P: Wat vind je leuker? Boulderen of klimmen?
N: “Oorspronkelijk ben ik een lead klimmer. Dit vind ik ook het leukste, maar met het NL team doen we ook veel bouldertrainingen. Ik merk dat je hier heel snel beter van wordt bij zowel klimmen als boulderen.”

P: Je wordt gesponsord door het topmerk La Sportiva. Ben je tevreden met hun klimschoentjes en op welk model klim je het liefst?
N: “Ik ben super tevreden met de klimschoentjes van La Sportiva. Momenteel klim ik op Katana’s. Misschien ga ik binnenkort de nieuwe Genius proberen. Eens kijken hoe ik daar op klim.”

Nigel tijdens de eerste landelijke lead wedstrijd van 2015 in Heerlen (photo: Paul Lahaye)

Bedankt voor het interview en veel succes in Jong Oranje!

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Synthesis Gore-Tex Surround

Saturday, May 30th, 2015

Met een sponsor als La Sportiva heb ik het geluk dat ik regelmatig een nieuw model schoenen mag testen. Vorige jaar testte ik de vernieuwde Batura GTX op de Mont Blanc. Deze keer voelde ik de nieuwe Synthesis Gore-Tex Surround aan de tand tijdens natte wandelingen in het Noord-Limburgse Nationale Park De Peel, in de Hoge Venen en dichter bij huis, in mijn eigen Zuid-Limburgse Dutch Mountains.

De 'Synthesis Gore-Tex Surround' is een halfhoge trekkingschoen, volledig waterdicht en zeer goed ademend. Zelfs bij zomerse temperaturen raken de voeten niet oververhit (photo: Paul Lahaye)

De Synthesis GTX is een halfhoge trekkingschoen uit de reeks Mountain Hiking, het hoge model is de Core GTX en de lage schoen de Primer GTX. Marktleider La Sportiva combineert voor deze reeks de technologie van de bergschoenen met hun Mountain Running schoenen waardoor er een uiterst licht en comfortabel concept ontstaat.

Deze serie behoort dus tot de nieuwste generatie trekkingschoenen met als belangrijkste kenmerken: extreem laag gewicht, super ventilerend en 100% waterdicht.

Testen in de Dutch Mountains in de omgeving van Mechelen (photo: Paul Lahaye)

Wat meteen opvalt aan de buitenkant is de ademende Nano-Cells™ structuur in combinatie met het innoverende en exclusieve GORE-TEX® SURROUND™ concept die zorgen voor maximale ventilatie en volledige waterdichtheid. De schoenen zijn duurzaam waterdicht en goed ademend rondom de hele voet waardoor de voeten comfortabel koel blijven, zelfs bij zomerse temperaturen.

De half hoge 'Synthesis Gore-Tex Surround' uit de La Sportiva reeks 'Mountain Hiking' (photo: Paul Lahaye)

De schoen is voorzien van een grof geprofileerde Vibram® zool met een dempend Impact Brake System. De tijd van omslachtige veters is verleden tijd want de schoen heeft een zeer gebruikersvriendelijke snelsluiting. Met een gewicht van maar 790 gram (gewicht per paar bij schoenmaat 42) behoort de Synthesis GTX tot de lichtste trekkingschoenen die momenteel op de markt zijn.

Veters zijn verleden tijd want de 'Synthesis Gore-Tex Surround' heeft een gebruikersvriendelijke snelsluiting met makkelijke instap (photo: Paul Lahaye)

Ik liep heel wat kilometers met bepakking door nat en heuvelachtig terrein op de Synthesis GTX en wat vooral opviel was het geweldige draagcomfort. Voor een trekkingschoen is deze schoen erg toegankelijk en is ook het draagcomfort groot. Hierdoor, én door het lage gewicht, kan ik de schoen aanhouden als ik na een wandeling met de auto naar huis rijd, iets wat ik normaal gesproken nooit kon met trekkingschoenen.

Alle drie de modellen zijn ook verkrijgbaar in een dames-uitvoering met een aangepaste kleurstelling en op een vrouwenleest ontworpen voor de perfecte pasvorm.

De 'Core Gore-Tex Surround Woman' is de hoge schoen uit de reeks 'Mountain Hiking' voor dames (photo: La Sportiva)

Samengevat: de Synthesis GTX is revolutionair en de perfecte allround schoen die ook geschikt is voor het ruiger werk!

Meer info op de website van La Sportiva.

Share

Monte Bianco, 4810 meter!

Thursday, May 7th, 2015

Vorige zomer was het 228 jaar geleden dat de hoogste berg van de Alpen werd beklommen. Sinds de eerstbeklimming van Jacques Balmat en Michel Gabriel Paccard op 8 augustus 1786 is er veel veranderd. Op een mooie zomerdag bereiken al snel tweehonderd of meer pelgrims de top. Maar de keerzijde van deze populariteit is het aantal ongelukken; ieder jaar verongelukken er weer klimmers die de risico’s en moeilijkheden van Monte Bianco onderschatten. De hoogte en het weer spelen hierin meestal een grote rol.

De meeste klimmers starten vanuit het Franse Saint-Gervais en gaan met het bergtreintje naar Le Nid d’Aigle voor een beklimming van de Franse normaalroute. Nadelen van deze route zijn de drukte en stampvolle hutten. De Franse hutten zijn zo vol dat een overnachting zonder reservering niet meer mogelijk is. Dit kan een dilemma zijn, omdat een deel van deze hutten ‘vast’ gereserveerd is voor de berggidsen en hun klanten, waardoor er nog maar een beperkt aantal plaatsen overblijft voor ‘zelfstandige’ klimmers. In het dal rustig afwachten op goed weer is er helaas niet meer bij, want de reserveringen voor de hutten moeten al vroegtijdig de deur uit zijn, nog vóór de aanvang van het klimseizoen.

De Mont Blanc laat zich even zien (photo: Paul Lahaye)

Een alternatief is de rustige Italiaanse normaalroute vanuit Courmayeur via Aiguilles Grises. Deze route is wilder en landschappelijk veel mooier! Hoewel de route technisch niet veel moeilijker is dan de Franse kant, wordt hij veel minder vaak gedaan. Vanwege de lengte en het af te leggen hoogteverschil moet deze route niet worden onderschat.

Vorig jaar klommen Ruut Driessen en ik de Aiguilles Grises route vanuit de Gonella hut. Ruut bezoekt elk jaar trouw de bergen, maar voor mij was het een soort thuiskomen na een lange afwezigheid. Ondanks dat de Italiaanse normaalroute klimtechnisch niet zo moeilijk is, hadden we er onze handen aan vol.

Door mijn samenwerking met het Italiaanse La Sportiva combineerden we onze beklimming met een fotoreportage over hun nieuwe schoenen en kledingcollectie.

Ruut schreef onderstaand verslag van ons avontuur:

Monte Bianco: De witte berg … ik weet nu waarom!

“Het was, geloof ik, ergens rond november toen Paul me in de klimhal vroeg: ‘Heb je zin om volgend jaar met mij samen de Mont Blanc te doen? De Italiaanse normaalroute, die wil ik altijd nog een keer doen, niet te druk en landschappelijk erg mooi!’

Vrijdag 18 juli 2014 om 20.00 uur reden we de camping op in Le Praz. Een erg fraaie camping, iets buiten Chamonix en met een prachtig uitzicht op de Aiguille du Dru en de Aiguille du Midi. We zetten onze tent op, spreidden ons bedje en ‘deden’ nog snel een pizzaatje in het toeristische Chamonix. Het was inmiddels pikdonker. We zaten op het terras en wisten dat we omringd waren door imposante bergtoppen en -pieken; je zag ze niet, maar ik voelde ze wel.

Aiguille du Dru gezien vanaf de camping in Le Praz (photo: Paul Lahaye)

Zaterdag 19 juli om 8.15 uur namen we de gondel omhoog naar Aiguille du Midi. Om te acclimatiseren startten we met rotsklimmen op Pointes Lachenal. Zoals het hoort: actief acclimatiseren op hoogte, niet te lang en niet te moeilijk. Het werd de klassieke rotsroute ‘Contamine’.

Op weg naar Pointes Lachenal, op de achtergrond Aiguille du Midi (photo: Paul Lahaye)

Glijdend met de gondellift over de steile Noordwand en genietend van het prachtige uitzicht, wees Paul me op het verloop van de ‘Frendo’ die hij jaren geleden geklommen had. Boven stapten we uit en volgden het klamme donkere grotje, totdat je plotseling in een zonlicht weerkaatsende ijsgrot staat, waar de wereld van het alpineklimmen ineens voor je ligt. De gletsjer, de rotsen, de felle zon, de klimmers in volledig klimornaat die hun stijgijzers proberen onder te binden tussen de opdringerige dagtoeristen in hun korte broekjes en topjes, zich afvragend: wat gebeurt hier allemaal? Een klein oud vrouwtje, ik denk uit China of zo, boog zich vriendelijk in een bidhouding voorover en bedankte me nadat ik haar aan de hand had genomen en haar naar de reling had begeleid, waar ze met een fronsend voorhoofd omlaag had gekeken naar het schouwspel in dit imposante hooggebergte.

Het graatje om af te dalen was weer eventjes wennen. Paul kende dit gebied als het binnenste van zijn broekzak. Hij noemde de namen van bijna iedere markante top en vertelde met wie en wanneer hij hier wat beklommen had. Chapeau omdat hij dat gedaan heeft, maar ook omdat hij al die namen nog wist … ik ben ze allang weer kwijt.

Ruut in de 'Contamine' (250 meter / TD+ / max 6a+) op Pointe Lachenal (photo: Paul Lahaye)

We genoten van het klimmen op het perfecte graniet, maar al snel begon het te regenen en moesten we afdalen. Het maakte allemaal niets uit; geen stress en geen haast, we waren hier om te wennen en te acclimatiseren.

Terug naar Aiguille du Midi (photo: Paul Lahaye)

Zondag hadden we eigenlijk een rustdag ingepland, maar ik kon het toch niet laten om naar het treinstation Montenvers te joggen en van het uitzicht over La Mer de Glace te genieten, Frankrijks langste gletsjer: 7 km lang en 200 meter dik.

In de middag haalden we de buskaartjes om naar Courmayeur te reizen. Het plan was om via de Italiaanse normaalroute te traverseren. Eerst naar de Mont Blanc, dan over de Mont Maudit, de Mont Blanc du Tacul en tot slot omlaag naar het liftstation Aiguille du Midi.

Het prachtige Val Veny dal aan de zuidkant van de Mont Blanc (photo: Paul Lahaye)

Maandag 21 juli 2014 om 7.40 uur namen we de bus vanuit Le Praz naar Chamonix. Na een lekkere espresso in het café, waar de locals al aan de wijn zaten en wij ook nog snel een pain de campagne kochten, vertrokken we met de bus om 8.30 uur richting Courmayeur. Oei! Aan de andere kant van de Mont Blanc tunnel regende het. In Courmayeur namen we een kleiner busje dat gevuld was met drie lokale wandelaars, naar Val Veny, totdat het busje niet meer verder kon.

Vanuit Val Veny gaat het omhoog naar de Miage gletsjer (photo: Paul Lahaye)

Uitzicht over het groene Lac de Combal (photo: Paul Lahaye)

Het was droog en we liepen het eerste stuk over een verharde weg naar het mooie Lago di Miage. Eerst over een uitgesleten morenerug en later over grotere blokken, verlieten we het prachtige mooie groene dal en begaven we ons steeds meer in ruiger terrein. De route naar de Gonella hut liep over de Miage gletsjer. Na een flinke klim en ons omhooghijsend langs verschillende fixed ropes en laddertjes, bereikten we om 17.00 uur uiteindelijk de Gonella hut (3071 meter). Een moderne, relatief nieuwe hut, gebouwd in steil terrein.

Ruut tijdens de extreem lange aanloop naar de Gonella hut over de Miage gletsjer (photo: Paul Lahaye)

Paul tijdens de extreem lange aanloop naar de Gonella hut over de Miage gletsjer (photo: Ruut Driessen)

Het laatste stuk naar de Gonella hut is steil en soms langs kabels en laddertjes (photo: Paul Lahaye)

De jonge hüttenwirt Ricardo was super aardig. Paul vroeg al meteen of we hem konden helpen met het avondeten of zo. Dat was niet nodig, maar hij vond het erg aardig dat Paul het vroeg. In de hut waren nog twee Russische en twee Italiaanse klimmers. Twee Tsjechen die we onderweg waren tegengekomen wilden buiten bivakkeren. ‘Niet te druk’ had Paul me beloofd en ‘landschappelijk erg mooi’. Nou, die twee beloftes waren in ieder geval tot nu toe al waargemaakt.

Wat voor een moois stond ons dan nog meer te wachten, dacht ik stilletjes. Ik begaf me nog even op het ‘terras’ en bewonderde het panorama uitzicht. Na een matig avondmaal en met behulp van wat wijn doken we al om 20.00 uur onder de wol.

De Gonella hut op 3071 meter (photo: Paul Lahaye)

Onze route torent imposant uit boven de Gondella hut (photo: Paul Lahaye)

Om 23.30 uur ging de wekker. Het ontbijt was zeker niet toereikend voor de dag die voor ons lag, maar misschien lag het aan het tijdstip, want wie ontbijt er nu om 23.30 uur?

Om 0.30 uur vertrokken we vanuit de Gonella hut. Voor ons de Italianen en daarvoor de Russen. Ondanks dat de Italianen het eerste stuk de dag van tevoren hadden verkend en gespoord, zaten we toch verkeerd. We keken samen met hen nog eens goed op de kaart. We overlegden en draaiden om. Samen met de Italianen baanden we ons een weg tussen de seracs en spleten. Het was pikdonker en even dacht ik: had ik toch maar mijn tien jaar oude hoofdlampje omgeruild voor een nieuwer model met meer dan 200 lumen. Er liep nergens een spoor en na wat dwarrelen en zoeken besloten we met zijn vieren aan een touw te gaan; op deze imposante gletsjer iets veiliger. Toen ik omlaagkeek richting de Gonella hut, zag ik twee ‘hoofdlampjes’ zich terugbewegen naar de hut – waarschijnlijk de Russen of toch die twee Tsjechen.

Ook vandaag werd het licht en je zag duidelijk de graat lopen. Er ontstond een kleine discussie over waar we precies omhoog moesten klimmen naar de Col de Aiguille Grises. We bleken de goede route te hebben gekozen; de andere optie die we omhoogklimmend rechts naast ons zagen, was vanwege de enorme bergschrund zeker geen optie geweest. Eenmaal op de graat werd het duidelijk dat dit niet gewoon omhooglopen was, maar dat het een serieuze klim zou worden over een scherpe graat, steil omhoog richting de Dôme du Goûter. We zaten op 3810 meter, dus nog 1000 meter te gaan.

We ‘ontkoppelden’ ons van de Italianen en na een gezellige babbel en een paar mooie foto’s gingen de Italianen ons voor op de sneeuwgraat richting rots. Deze bleek iets minder compact dan in eerste instantie deed vermoeden. Losse zooi! Uitkijken geblazen!

Onze Italiaanse vrienden vertrekken vanuit Col de Aiguille Grises (photo: Paul Lahaye)

Bij zonsopkomst zijn we op Col de Aiguille Grises (photo: Ruut Driessen)

Hieruit geklommen lag voor ons een prachtige ijsgraat. We klommen boven op de graat en gingen verder aan kort touw. Een smal spoor met links en rechts enorme dieptes. Luftig!

Het weer was nog uitstekend. Tot 12.00 uur zou er een window zijn, volgens de voorspellingen. De überschreitung via Maudit en Tacul tot Aiguille du Midi werd ons in de Gonella hut dringend afgeraden i.v.m. het lawinegevaar op de Tacul. We hadden dus ook al besloten de Mont Blanc te doen en dan af te dalen naar de Goûter-hut via de Franse normaalroute.

Aiguilles Grises (photo: Paul Lahaye)

Aiguilles Grises (photo: Paul Lahaye)

Om 12.30 uur bereikten we het Vallot bivak. Het aantal klimmers aan deze kant van de berg was beduidend meer. Zoals voorspeld kwam er slecht weer aan. Wolken en sneeuw veranderden het prachtige landschap in een witte donsdeken. Het begon zachtjes te sneeuwen. Onderweg troffen we nog onze Italiaanse vrienden en één van hen ging mee naar boven. Na een erg vermoeiende klim, stap voor stap, hijgend en puffend, bereikten we om 14.00 uur de top.

4810 meter. We did it! Jammer … geen uitzicht! (photo: Ruut Driessen)

Menno Boermans (alpinist, fotograaf en bergredder), die we op de camping waren tegengekomen, had me verteld dat het uitzicht adembenemend zou zijn. Alles was wit om ons heen. Monte Bianco: witte berg. Na nog even genoten te hebben van ‘onze’ top, begonnen we aan onze afdaling. Het zicht werd steeds slechter, je zag het verschil bijna niet meer tussen wat nu de bodem was en wat lucht. Dit noemt men ‘white out’: bodem en lucht gaan naadloos in elkaar over. (“Contouren en schaduwen zijn vrijwel onzichtbaar. De toeschouwer lijkt zich in een lege, oneindige, lichtgrijze ruimte te bevinden, wat psychisch moeilijk te verwerken is. Het leidt tot desoriëntatie en evenwichtsstoornissen”, aldus Wikipedia).

Het begon steeds harder te sneeuwen. Er kwamen bijna geen klimmers meer omhoog. Alleen tijdens het dalen kwamen we nog twee cordees tegen. Heel langzaam gingen ze nog omhoog. We hadden ze tijdens de beklimming al eens ingehaald. Ik dacht in eerste instantie: als we maar op dat ‘pad’ zitten dat is gespoord, dan zijn we save! Op de Franse normaalroute gaan iedere dag hordes mensen omhoog. Maar het begon steeds harder te sneeuwen. Het Vallot bivak moesten we toch allang zijn gepasseerd? Lopen we wel goed? Het duurde te lang voordat we iets herkenbaars zagen. Maar gelukkig zagen we plots een meteomeetopstelling die we op de heenweg ook gepasseerd waren. Gelukkig, we zaten goed. Maar dadelijk begonnen we aan het gedeelte van de route dat we nog niet gedaan hadden. Paul had deze route weleens gedaan, lang geleden! Pfff, met lood in onze schoenen gingen we verder.

Het begon nog harder te sneeuwen en ondanks de vermoeidheid verhoogden we het tempo. We moesten nu door – en snel. We waren al bijna zestien uur onderweg toen we drie klimmers tegenkwamen die ons de weg wezen en zeiden dat we maar 50 meter van de Goûter hut vandaan waren. Het was inmiddels 16.45 uur. De hut was overvol. Wat een verschil met gisteren: toen waren er maar zes klanten in plaats van 120. Vermoeid maar opgelucht bonden we ons uit, deden onze stijgijzers uit en meldden ons op blote voeten aan. De drukte kwam ons tegemoet, in de schoenenruimte lagen de mensen al te slapen en zelfs de huttensloffen waren ‘op’. Ineens was er erg veel lawaai na die lange stilte van de dag.

Er was stress bij het personeel en er bleken geen slaapplekken meer te zijn. We hadden niet gereserveerd en moesten dus ook tussen de schoenen slapen én ook nog eens het volle tarief van een overnachting betalen. Ik schrok me rot dat dit 105 euro was p.p. Maar we kregen korting en moesten iets van 70 euro p.p. betalen. Ik vertelde dat ik een artikel schreef en Paul begon al meteen met zijn professionele camera en een enorme lens te zwaaien. ‘Maybe after dinner there will be sleeping places available’, vertelde Thomas, de hüttenwirt, ineens. Ja, ja … we bestelden wat te drinken en Paul belde zoals afgesproken met de Gonella hut dat we ‘goed’ waren aangekomen. Het avondeten was om 18.30 uur en de crew had erg veel moeite gedaan voor ons als niet vleeseters: vegetarische lasagne met pompoensoep vooraf en een heerlijk toetje na.

Ondanks de drukte is de crew van de Goûter hut vriendelijk en behulpzaam (photo: Paul Lahaye)

Aan tafel zaten nog Michael en Brigitte (twee iets oudere Duitsers) en drie mensen uit Litouwen. Ze wilden de volgende morgen de Mont Blanc doen, maar het bleef maar sneeuwen. Na het avondeten kregen we te horen dat we in het lager een echte slaapplek kregen, andere klimmers hadden hun reservering geannuleerd vanwege het slechte weer. Na nog gezellig te hebben gekletst met onze tafelgasten, besloten we onze slaapplek in te richten. Toen we om 21.30 uur nog snel wat wilden drinken, bleek het restauratiegedeelte van de hut al te zijn afgesloten. Het personeel was zelf aan het tafelen, maar maakte een gastvrij gebaar van ‘kom maar binnen’ toen ze ons zagen. Zou dat komen omdat we ze verteld hadden dat we een artikel aan het schrijven waren? Superman – zo noemde deze zeer aardige Italiaan zich – stond op van tafel en bediende ons op onze wenken. Ik weet niet meer hoe laat we gingen slapen, maar om 1.30 uur werden we alweer gewekt door de eerste vertrekkende klimmers. Twee uur later werden we weer wakker door dezelfde klimmers, omdat ze weer in bed doken vanwege het aanhoudende slechte weer. Toen ik in de morgen vanuit de hut naar buiten keek, was alles om ons heen maagdelijk wit. Het was ondertussen gestopt met sneeuwen. Na het ontbijt maakten we ons klaar voor de afdaling door het beruchte Grand Couloir naar de Tête Rousse hut. Vanaf daar zouden we naar het treinstation van Nid d’Aigle lopen.

Vertrek vanuit de Goûter hut (photo: Paul Lahaye)

De afdaling naar het Grand Couloir (photo: Paul Lahaye)

De afdaling langs de staalkabels was behoorlijk dichtgesneeuwd. In eerste instantie waren we alléén, maar steeds meer mensen volgden of kwamen omhoog. Het beruchte spannende stukje in dit Grand Couloir hebben we snel getraverseerd. Bijna sprintend! (overdrijven is ook een vak) ‘Hier gebeuren ieder jaar wel ongelukken’, vertelde Paul. Iets voorbij de Tête Rousse hut op een colletje deden we onze overbroeken uit en pauzeerden even. We hadden het erop zitten. Super tof! We waren veilig beneden, alleen nog maar een wandeling naar het treinstation Le Nid d’Aigle (het adelaarsnest).

Toen we daar om 13.45 uur aankwamen, vertelde een Italiaan ons dat het treintje stuk was en dat we door moesten lopen naar beneden. We dachten dat hij een grapje maakte, maar wat omstanders knikten bevestigend. Nou, dat kon er ook nog wel bij. Het bleek overigens een prachtige wandeling te zijn door het groen en anderhalf uur later stonden we voor de gondellift. Twee uur gidsjestijd … Nu wilden we echt snel naar de camping. Na beneden aangekomen te zijn in Les Houches en het thuisfront gebeld te hebben om te zeggen dat we veilig beneden waren, namen we de bus terug naar de camping. Hier troffen we Brigitte en Michael, onze Duitse tafelgasten uit de Goûter hut, die vanwege het slechte weer de Mont Blanc niet hadden kunnen doen en rechtstreeks vanuit de hut ‘s nachts aan de afdaling waren begonnen. Zuur, maar ze kwamen nog eens terug … voor de derde keer. We namen een overheerlijke douche, maakten de laatste wijn op bij een stukje brood belegd met wat groenten die waren overgebleven van de avond voor het vertrek en namen de tocht nog eens stilletjes samen door. We hadden echt geluk gehad. ‘s Avonds namen we op feestelijke wijze afscheid van Chamonix en het Mont Blanc massief, in dezelfde pizzeria als op de eerste dag en het smaakte nu nog beter.”

– Ruut –

De Mont Blanc (Frans voor ‘witte berg’, Italiaans: Monte Bianco) is de hoogste top van het Mont Blanc massief en werd lange tijd beschouwd als de hoogste berg van Europa, een rol die tegenwoordig ook aan de Elbrus in de Kaukasus toegeschreven wordt. De Mont Blanc is met 4810,90 meter in ieder geval de hoogste berg in de Alpen. Zonder de 32 meter dikke ijskap meet hij op die plaats 4779 meter; het hoogste punt zou dan 40 meter naar het westen liggen (4806/4792 meter).
De top ligt op de grens van Frankrijk en Italië. Cartografen uit Frankrijk en Zwitserland plaatsen het terreingedeelte rond de top in Frankrijk. Deze opvatting is omstreden. De voorzitter van een gemengde commissie die divers cartografisch materiaal onderzocht, verklaarde in 2006 dat de top geheel Italiaans zou zijn. Metingen in 2007 tonen aan dat de top sinds 2003 met meer dan twee meter is gestegen. De klimaatverandering zorgt ervoor dat er meer westenwinden en hogere temperaturen zijn. Dit zorgt ervoor dat boven 4000 meter de sneeuw meer blijft plakken in de zomer, hetgeen de totale ijsmassa boven 4000 meter doet toenemen en een verhoging van de top van de Mont Blanc tot gevolg heeft. Aldus Wikipedia.

Informatie over La Sportiva bergschoenen.
Informatie over La Sportiva kleding.

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

The No-Edge revolution!

Tuesday, March 24th, 2015

Na jaren van ontwikkeling en testen met de beste atleten ter wereld heeft La Sportiva drie schoenen met No-Edge zolen in de collectie: Genius, Futura en de Speedster.

De nieuwe Genius! (photo: La Sportiva)

Bij dit ontwerp is gekeken naar de diverse voetposities op alle mogelijke soorten rots en treetjes. De zooltjes zijn zodanig afgerond dat er optimaal contact met de wand ontstaat en dat het positioneren van de voet nog preciezer kan.

De komende weken trekt La Sportiva door Nederland voor een No-Edge test-and-feel en kun je zelf dit revolutionaire concept uitproberen.

Futura (photo: La Sportiva)

De Genius en Futura zijn vrijblijvend te testen in je eigen klimhal:

– vanavond 24 maart Neoliet Tilburg
– woensdag 25 maart Boulderhal Sterk Utrecht
– vrijdag 27 maart Mountain Network Heerenveen
– maandag 30 Maart Klimmuur Centraal Amsterdam
– dinsdag 31 maart Klimmuur Haarlem
– woensdag 1 april Mountain Network Arnhem
– donderdag 2 april Delfts Bleau

Aanvang 19.00 uur!

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Genius soon out in stores!

Tuesday, March 17th, 2015

The Genius climbing shoe uses the innovative No-Edge technology by La Sportiva and features a lace-up closure system.

It uniquely combines the sensitivity and performance of the “no-edge” technology to the comfort, precision and volume adaptability of lace-up models. This particular construction method allows for the perfect adaptation to different types of rock deriving from the larger surface area in contact with the holds, while comfort is guaranteed by the lacing system that allows for perfect regulation of inner volumes and wraps the foot snugly and precisely, providing even greater support.

The Laspoflex midsole combined to the P3 Patent System in fact, provides support for the climber even if the shoe is not worn excessively tightly. This construction feature united to the lacing system makes the shoe adaptable to all types of foot, both narrow and wide fit. It is the ideal choice for use on rock walls, it can be worn for long periods thanks to the enhanced comfort features but it is also ideal for use on the boulders thanks to the grippy heel.

Share

New La Sportiva products at the ISPO!

Friday, January 23rd, 2015

De klimwereld maakt zich op voor de ISPO, de grootste sportvakbeurs van Europa. Van 5 tot en met 8 februari 2015 staat München weer in het teken van sportmerken en retailers.

Jaarlijks presenteren meer dan 2500 exposanten, afkomstig uit meer dan 100 landen, de laatste trends, innovaties en producten op het gebied van outdoor en wintersport. Met meer dan 80.000 bezoekers, verdeeld over 4 dagen is de ISPO al 40 jaar een van de grootste en toonaangevende sportbeurzen ter wereld. Outdoor is business!

Het Italiaanse La Sportiva is al jaren partner van lahaye.ws en pakt ook dit jaar weer groot uit op de ISPO. Op het gebied van klim-, wandel en bergschoenen is La Sportiva al decennia lang marktleider, maar ondanks deze sterke positie staan de ontwerpers en testers bij La Sportiva niet stil.

In samenwerking met de Italiaanse topalpinist Simone Moro werd een nieuwe winter/expeditie bergschoen ontwikkeld. De G2-SM heeft een super isolerende binnenschoen geschikt voor extreme lage temperaturen en is volledig waterdicht door de vaste gamaschen. De gebruikte materialen nemen nauwelijks vocht op en zijn sneldrogend. Het gebruik van het Cordura® buitenstof garandeert slijtvastheid en schuurbestendigheid. Door het gebruik van carbon blijft de schoen stijf, compact, licht (1940 gram/paar) en bestand tegen hoge belastingen. Het nieuwe BOA® sluitsysteem zorgt voor een perfecte pasvorm waardoor de schoen makkelijk is aan te trekken, zelfs met handschoenen.

De super lichte expeditieschoen G2 SM (photo: La Sportiva)

Vorige zomer testte Ruut Driessen en ik de Batura 2.0 Gore Tex® op de flanken van de Mont Blanc. De Batura is een voorloper van de G2-SM en veel gebruikte technologieën werden in de Batura uitgebreid getest. Onze bevindingen waren uitermate positief, ondanks het lage gewicht voldeed de schoen perfect aan de zware belastingen met stijgijzers. De vaste gamaschen waren een verademing in vergelijking met losse gamaschen. Hierdoor was de schoen volledig waterdicht en ondanks zijn hoge isolatie was er maximale ventilatie.

Mijn klimmaatje Ruut en de Batura 2.0 Gore Tex op de Mont Blanc in de zomer van 2014 (photo: Paul Lahaye)

De Batura is de perfecte schoen voor koude omstandigheden in de Alpen en de G2-SM is het neusje van de zalm voor expedities en tochten boven de 6000 meter. De Batura en G2-SM behoren tot de absolute topproducten van La Sportiva!

Share

Extreme La Sportiva dominance in the Lead WC

Wednesday, November 26th, 2014

La Sportiva has been the major climbing shoe company for many years and in the annual 8a polls, normally more than 50 % say they the Italian company has the best shoes. Among the competition climbers, the La Sportiva dominance have been even greater, and all Top-5 in the Lead WC 2014 all are using La Sportiva. For the female, #1 and #2 are using La Sportiva and also three more in the Top-7 overall rankings.”

Source: www.8a.nu

Jain Kim (KOR), winner of the Lead World Cup 2014 wearing the La Sportiva Solution Woman. Photo taken during the World Cup in Chamonix. (photo: Paul Lahaye)

Dinara Fakhritdinova (RUS), #8 World Cup ranking, wearing the La Sportiva Solution Woman. Photo taken during the World Cup in Chamonix. (photo: Paul Lahaye)

Jakob Schubert (AUT), winner of the Lead World Cup 2014 wearing the La Sportiva Solution. Photo taken during the World Cup in Chamonix. (photo: Paul Lahaye)

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

La Sportiva opens its first flagship store in Arco!

Tuesday, July 1st, 2014

De relatie van het Italiaanse stadje Arco en La Sportiva gaat terug naar de beginjaren van het sportklimmen. Al in de jaren 80 brengt La Sportiva de eerste klimgids uit van de gebieden rondom Arco, noordelijk van het Garda-meer.

La Sportiva is ook vanaf het begin betrokken bij de bekende Rock Master in Arco, een van de belangrijkste wedstrijden en klimfestivals ter wereld.

Nieuwe La Sportiva shop in het centrum van Arco (photo: La Sportiva)

Maar eerlijk is eerlijk: Arco is ook geweldig, de stranden, palmbomen, bergen en de Italiaanse koffie & keuken maken Arco tot een perfecte klim- en vakantie bestemming. En nu heeft Arco dus ook een eigen La Sportiva Factory shop met de complete kleding- en schoenencollectie.

100 vierkante meter gevuld met traditie, innovatie en passie (photo: La Sportiva)

Meer info op www.lasportiva.com

Share

La Sportiva maand bij Monk

Thursday, June 5th, 2014

De hele maand juni staat bij Monk La Sportiva in de spotlights! Dat betekent 15% korting op alle modellen uit de collectie.

Sla je slag! Meer info op www.monkeindhoven.nl

Share

Team La Sportiva Nederland

Monday, April 7th, 2014

Team La Sportiva Nederland is een initiatief van Summit Outdoor en wordt vertegenwoordigd door Eva Vink, Nikki van Bergen, Bob Schubert, Mark Brand, Timo Tak, Teun Keusters en Roelien Van de Vrie.

De Team La Sportiva Nederland Facebook pagina is een plaats waar de atleten hun avonturen, ervaringen en prestaties delen, je meenemen in hun passie en een kijkje geven in het najagen van hun klimdromen.

Het officiële Team La Sportiva Nederland, vlnr: Eva Vink, Nikki van Bergen, Bob Schubert, Mark Brand, Timo Tak, Teun Keusters en Roelien Van de Vrie (photos: vlnr: Cube Bouldergym, Rogier Mattens, 2Elements Photography, Paul Lahaye (2x), Bouldercentrum Delfts Bleau en Paul Lahaye)

Link naar de Facebook pagina van Team La Sportiva Nederland.
Link naar de nieuwe La Sportiva website met o.a. een nieuwe collectie klimkleding.

Share

Boulderen op Sardinië

Wednesday, March 19th, 2014

Het Italiaanse eiland Sardinië heeft naast prachtige stranden, azuurblauwe zee en interessante bezienswaardigheden ook nog een overvloed aan rotsen. Vorig jaar reisde een La Sportiva team, onder leiding van Pietro Dal Pra, af naar Sardinië voor het openen van boulders in het Noordelijk deel van het eiland.

La Sportiva atleet Nalle Hukkataival op een van de prachtige stranden van Sardinië (photo: La Sportiva/Klaus Dell'Orto)

Met sterke klimmers als Nalle Hukkataival, Anthony Gullsten, Michele Caminati, Silvio Reffo, Marzio Nardi, het boulderpaar Paerson/Ciavaldini, het jonge Duitse talent Fabian Buhl en en Cody Roth werden er 49 granieten blokken schoongemaakt, boulders geopend en in kaart gebracht.

Het resultaat: bijna 100 nieuwe boulders! De moeilijkheden variëren van 4 t/m 8A. Maar de meeste problemen concentreren zich tussen 6A en 7A. Nergens ter wereld is er een betere mix te vinden van bouderen, rust en vakantie, alles in een ongekend mooi landschap! Het aanbod vluchten is enorm. Zelfs prijsstunter Ryanair vliegt vanaf Eindhoven, Charleroi en Weeze naar Sardinië.

Bekijk de teaser om een indruk te krijgen van het nieuwe bouldergebied:

Klik hier voor de topo.
Link naar de website van La Sportiva.

Share