Posts Tagged ‘Siurana’

Siurana

Thursday, July 7th, 2016
SiuranaArtikel5-4311

Siurana met links het stuwmeer en rechts het Montsantgebergte

Dit Siurana artikel werd in 2013 door Isolde geschreven voor het voormalig BL.ad O.ver K.limmen (BLOK). De foto’s zijn van mijn hand en als eerbetoon aan een van onze lievelingsgebieden nogmaals het artikel!

Spaans klimparadijs

Siurana is tot op de dag van vandaag een populaire bestemming voor sportklimmers van over de hele wereld. Er zullen dus niet veel klimmers zijn die nog nooit van Siurana gehoord hebben. Een goede reden om, aangevuld met persoonlijke ervaringen, wat dieper in te gaan op de geschiedenis, ontwikkeling en vele mogelijkheden van dit Spaanse klimparadijs!

SiuranaArtikel1-5236

Marieke Broertjes in ‘Captritxo’ 5+ (1985: Joan Chaparro) Can Marges de Dalt

SiuranaArtikel11-5738

Siurana vanaf het stuwmeer

Historie
Het pittoreske dorpje Siurana ligt in de Catalaanse provincie Tarragona en is prachtig gelegen op een rotspunt van het Pradesgebergte. Vanaf het dorp heb je een fantastisch uitzicht over de omringende vallei met aan de horizon het Montsantgebergte. Mede door deze ligging heeft Siurana een rijke historie. Daar is nog veel van terug te zien, zoals de middeleeuwse smalle straatjes, de kasteelruïne en de Romaanse kerk. In 1994 is het dorpje daarom uitgeroepen tot nationaal historisch erfgoed.

De historische rijkdom van Siurana is vooral gebaseerd op de rol die zij gespeeld heeft tijdens de Middeleeuwen. Het dorpje was namelijk een belangrijke verdedigingsvesting voor de Moren, die het Iberisch Schiereiland in de achtste eeuw binnenvielen en bezet hielden. De islamieten gaven het dorpje de nieuwe naam Xibrana (in plaats van La Seviriana, de Latijnse naam) en bouwden het kasteel, waarvan nu alleen nog de ruïne over is. De herovering van Siurana heeft lang op zich laten wachten. Pas in 1153, toen de rest van Catalonië al in Christelijke handen was, werd zij bevrijd van de Arabieren. De Christenen doopten het dorpje La Siurana en ter nagedachtenis aan deze herovering is het markante kruis geplaatst dat achter de Romaanse kerk in Siurana staat.

SiuranaArtikel12-4509

Het markante kruis achter het dorp

Om de Christelijke herovering kracht bij te zetten wordt ook wel verwezen naar de legende van La Reina Mora. Deze legende vertelt over de zelfmoord van de Moorse koningin Abdelazia tijdens de Christelijke inval in 1153. Zij zou te paard het kasteel zijn ontvlucht en met haar geblinddoekte viervoeter de afgrond in zijn gesprongen. Men beweert dat er nog steeds een hoefafdruk van het paard te zien is op deze plek. De sector Salt de la Reina Mora (sprong van de Moorse koningin) is naar deze legende vernoemd, net als de route la Reina Mora 8c+, op de indrukwekkende wand van El Patí. Deze route is in 2010 herhaald door de Belg Nicolas Fravresse.

SiuranaArtikel3-5336

Esther Brandt in ‘Toca me le Sam’ 6c+ (1987: Joan Cabau) Can Piqui Pugui

Geologie
Catalonië wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid in lithologie (type gesteente), geologische ouderdom en morfologie. Dit heeft te maken met de zeer complexe geologische geschiedenis van het Iberisch Schiereiland, dat onderhevig is geweest aan ingewikkelde tektonische processen.

Gedurende de laatste vijftig miljoen jaar is het Iberisch Schiereiland tegen het Europese continent aan komen te liggen en door deze ‘botsing’ zijn onder andere de Pyreneeën en het Catalaanse kustgebergte ontstaan. Het Pradesgebergte, waar Siurana in ligt, en het Montsantgebergte maken deel uit van dit kustgebergte. Beide bergketens verschillen echter wel op het gebied van lithologie, wat betekent dat de gesteentesoort anders is.

Het Montsantgebergte bestaat uit dikke pakketten conglomeraat (of eigenlijk kalksteenconglomeraat). Het Pradesgebergte is een groot kalksteenmassief met daaronder een oudere laag van rood zandsteen. De verschillen in type gesteente zijn ook bepalend voor de klimstijl en greepkeuze in een gebied. Op de lange conglomeraatwanden van Montsant bestaan de grepen en treden uit pockets en kiezels. In Siurana wordt voor het grootste gedeelte geklommen op rechte tot lichtoverhangende kalksteenwanden waar randjes het grepenaanbod domineren. Voor de liefhebbers van steiler terrein is de populaire sector l’Olla een goed alternatief. Het routebeeld varieert van rechte tot stevig overhangende routes met randjes, pockets en zelfs colonnettes, zoals in de tot de verbeelding sprekende Pota d’Elefant 7c+. Alhoewel in Siurana kalksteen overheerst zijn er op de rode zandstenen wand van sector Recingle del Tití ook enkele routes ingeboord. Ondanks dat de wand er fantastisch uitziet is de rotskwaliteit minder goed, daarom is voorzichtigheid geboden bij het klimmen.

SiuranaArtikel13-5647

Het prachtige binnenland van Catalonië met zijn terrasbouw en mooie uitzichten

Ontwikkeling
De geschiedenis van het klimmen in Siurana is ook verwoven met de legende van de Moorse Koningin. In 1959 beklom het duo Adsera-Jansa uit Reus de wand van de Salt de la Reina Mora. Deze route bestaat uit drie lengtes en is vernoemd naar dit koppel. Dit is vermoedelijk de oudste route van Siurana. In de jaren zestig en zeventig wordt er wel geklommen in de Catalaanse rotsen maar is er nog geen sprake van het inrichten en schoonmaken van routes of wanden zoals in het huidige sportklimmen.

Pas vanaf de jaren tachtig worden in Siurana de eerste routes uitgerust met boorhaken en komt de ontwikkeling van het klimgebied op gang. De pioniers Eduard Burgada en Joan Olivé behaken in 1985 routes zoals Garvatx Despistax 6c+ en Ya Callate 6c die eerst zonder boorhaken werden geklommen (sector Can Melafots). Ook openden zij in 1985 met Prendre la Tête de eerste 7a en in 1986 met Il n’y a Pas de Quoi de eerste 7c van Siurana (sector Can Gans Dionis).

De eerste 8a van Siurana, Harte Währung, is in 1987 geopend door de Duitser Peter Schäffler. Deze route ligt in sector La Planxa maar staat nu geregistreerd als 7c+. De 8a Acelera virtu- oso (sector Can Piqui Pugui) was weliswaar al in 1986 ingeboord door Eduard Burgada, maar werd pas in 1987 door Carles Brascó geklommen. David Brascó weet nog te vertellen dat de eerste acht van Siurana eigenlijk Waterproof is: ‘The first 8 is Waterproof 8b, f.a. Philip Steulet, 1987 sector Can Aprop (January- March).’ De eerste 8c van Siurana is l’Odi Social in sector Can Piqui Pugui (1992).

Eén van de bekendste routes in Siurana én door Nederlanders geopend is natuurlijk Anabolica 8a in sector Can Piqui Pugui. Deze route is in 1987 door Jan Martin Roelofs en Ad van der Horst ingeboord, maar de Spaanse klimmer Carles Brascó zet in oktober van datzelfde jaar de eerstbeklimming op zijn naam. Ad van der Horst en Jan Martin Roelofs volgen een jaar later, net als de Nederlander Peter Horning.

Can Piqui Pugui is één van de hoofdwanden van Siurana met een hoog aantal zevende- en achtstegraads routes. De meeste van deze routes zijn eind jaren tachtig of begin jaren negentig geopend en worden qua stijl gekenmerkt door het zogenaamde old school klimmen. Deze wand is dus een paradijs voor ieder- een die graag klassieke lijnen klimt en goed uit de voeten kan met kleine randjes. Helaas vertonen de oudere routes inmiddels wel slijtagesporen door de vele beklimmingen. Dit geldt bijvoorbeeld voor de mooie Isodora, ¿Dónde Estás? 7b, maar ook voor Anabolica, die in vergelijking met recentere routes behoorlijk glad zijn.

SiuranaArtikel4-5429

Marieke Broertjes in ‘la Muerte del Sponsor’ 7b+ (2001: Kroma en T. Arbonés) Grau dels Masets d’Abaix

De ontwikkeling van Siurana verloopt tijdens de jaren negentig in sneltreinvaart en het gebied trekt steeds meer klimmers aan. In 1994 opende Alexander Huber la Rambla 8c+ in sector El Patí en hij behaakte ook de lijn van la Rambla original. Die eerstbeklimming liet echter nog een aantal jaar op zich wachten, tot in 2003 de Spaanse klimmer Ramon Julian Puigblanque deze route op zijn naam zet. Siurana haalt hiermee het internationale klimnieuws en heeft haar eerste 9a+. De lange indrukwekkende wand van El Patí dwingt door de hoge concentratie moeilijke routes veel respect af en wordt frequent bezocht door verschillende wereldtoppers. In 2008 weet de Amerikaanse klimmer Chris Sharma hier Golpe de Estado 9b te klimmen. In 2010 wordt de route herhaald door de Tsjech Adam Ondra en hiermee is het de eerste 9b ter wereld die herhaald en bevestigd wordt.

SiuranaArtikel2-5306

Suzanne van der Sluis in de klassieker ‘Siouxie’ 7c+ (1988: E. Corull en M. Pascual) Can Piqui Pugui

Siurana is waarschijnlijk het leukst als je een redelijke basis hebt in de zesde graad

Klassiekers en aanraders
Voor wie het bovenstaande iets te veel klimgeweld is, in het rechtergedeelte van El Patí zit een aantal prachtige zevendegraads routes, waaronder El Prado del Rey 7b+ en Ardilla Roja 7c+. Er worden nog steeds routes bijgeboord in Siurana en de wanden van Siuranella Sud, Centre en Est (soms Nord genoemd) behoren tot de top vijf van de mooiste wanden van Siurana. In sector Est kan op warme dagen heel goed geklommen worden, deze wand ligt namelijk de hele dag in de schaduw. Een leuke aanrader is lo Dejo to Blanco 7a, een route op fel oranje gekleurde rots en die er vanaf El Patí heel uitnodigend uitziet. Siuranella Centre is een populaire sector met veel routes in de zesde (10) en zevende graad (29), bijna allemaal 25 meter of langer en van goede kwaliteit. Siuranella Sud is een geschikte wand voor de winter met de route la Crema 8a als kopstuk, een droomlijn over de oranje gekleurde rots van Siuranella!

SiuranaArtikel6-4376

Daniël Muller in ‘la Crema’ 8a (2002: O. Giménez en D. Andrada) Siuranella Sud

SiuranaArtikel10-0358

Op nog geen kwartiertje rijden ligt El Falco met een prachtig uitzicht op Siurana

Enkele andere aanraders zijn: Remena Nena 7a (sector Esperó Primavera) is een ware referentie aan het klimmen in Siurana, Petitona 7b (sector l’Aparador) is een rechte route met prachtige bewegingen aan zij- en ondergrepen, la Muerte del Sponsor 7b+ (sector Grau dels Masets de Baix) is dertig meter lang en één van de mooiste routes die Siurana rijk is, Llercavonia 7c+ (sector El Ditot) en Memorias de una Sepia 8a (sector Siuranella Centre).

Voor klimmers die zich nog niet aan de zevende graad of hoger willen wagen zijn er natuurlijk ook leuke zesde- en vijfdegraads routes zoals in de oude sectoren Can Marges de dalt en Can Marges de baix. In de jaren tachtig zijn hier door Joan Chaparro en Joan Wenceslao veel routes ingeboord. De behaking is hier en daar wel sportief en het klimmen wordt gekenmerkt door voor de graad best lastige passages aan kleine greepjes op minder positieve voettreden. Inmiddels zijn er meer sectoren bijgekomen met zesde- en vijfdegraads routes, zoals el Ditot en el Corral Nou Camí. In sector Esperó Primavera zijn de Marieta de Lúll Viu 6a+ en Tant se’n Fot 6b leuke aanraders voor wie deze graad goed beheerst. Hoewel er wel meer makkelijkere routes zijn geopend, is Siurana waarschijnlijk het leukst voor klimmers die al een redelijke basis hebben opgebouwd in de zesde graad.

SiuranaArtikel7-4392

Siuranella met de rode zandsteen onder de oranje-grijze kalksteen

SiuranaArtikel8-4612

Paul in ‘Mandragora’ 7b+ (1990: C. Brascó en T. Arbonés) Esperó Primavera

SiuranaArtikel9-2603

Youri van Vliet in ‘Boys don’t cry’ 7c (1987: Peter Schäffler) Ca la Isabel

Schaduwrijke sectoren zijn l’Aparador en Siuranella Est (in de topo van Tony Arbones Siuranella Nord). Beschutte sectoren (het kan soms flink waaien in Siurana) zijn Can Piqui Pugui, Can Toni Gros en het linker deel van Esperó Primavera.

Klimgebieden op rijafstand
Montsant ligt op ongeveer dertig tot veertig minuten rijden van Siurana en je bent ongeveer dezelfde hoeveelheid tijd kwijt met omhooglopen, maar Racó de Misa en Barrots zijn het écht waard, alleen al vanwege het uitzicht! Margalef is net iets langer rijden en is de laatste jaren erg populair. El Falcó ligt tegenover Siurana bij Arbolí en is een aanrader voor iedereen die van lange routes houdt. Santa Linya ligt op ongeveer twee uur rijden over slingerende bergweggetjes en als je vakantie in Siurana dreigt te verregenen zijn hier altijd wel routes droog, maar een niveau van minimaal 7b+ is daar wel wenselijk.

SiuranaArtikel15-0247

Véronique Duc in de populaire ‘Hidrofobia’ 8a (F. Mora/T. Arbonés) Racó de Misa

Route
Het makkelijkst is om te vliegen naar Barcelona of Reus en daar een auto te huren. Ryanair heeft goedkope tickets en ieder vliegveld heeft verschillende autoverhuur bedrijven waardoor zelfs het huren van een auto niet veel geld hoeft te kosten. Vanaf Barcelona is het ongeveer twee uur rijden, (Girona is iets verder), vanaf Reus veertig minuten.

MapSiurana

Verblijf
De camping van de familie Arbonés ligt aan je rechterhand als je omhoog rijdt vanaf Cornudella de Montsant. Er zijn hier houten bungalows (niet altijd winddicht!) of kamers te huur en in de bar kan een eenvoudige maaltijd genuttigd worden. www.campingsiurana.com

In Cornudella de Montsant (tien minuten met de auto) zijn ook appartementen of kamers te huur. Vanaf hier is het net wat minder ver rijden naar Montsant en Margalef. Er is ook een klein supermarktje en een bakkertje met ‘echte’ koffie, heerlijke taartjes en gratis WiFi! www.lavileta.net

Topo
In de laatste topo (2013) van David Brascó en Natalia Campillo staan ook accommodaties en restaurants genoemd. Dit fraaie boekwerk is verkrijgbaar in de klimwinkel Goma II in Cornudella de Montsant. Hier is ook de uitgebreide topo van Montsant (2008) te koop.

De topo van Toni Arbonés en Miriam Caravaca (laatste uitgave 2009) is op de camping van de familie Arbones verkrijgbaar.

Materiaal
Een 70 meter touw en vijftien setjes zijn meestal toereikend (raadpleeg bij lange routes de topo, per route staan de lengte en de hoeveelheid setjes vermeld).

Seizoen
September tot april is de beste periode in Siurana. In december en januari kan het aangenaam vertoeven zijn mits het weer meewerkt. In de zomermaanden is het gewoon te warm en veel wanden liggen lang in de zon.

Tekst: Isolde Toet, met dank aan Jan-Martin Roelofs en David Brascó
Foto’s: Olivier Coenen en Paul Lahaye
Bron: BL.ad O.ver K.limmen, uitgave 12

Klik op een foto voor een groter formaat.

Share

Black Diamond: Project Siurana

Saturday, January 30th, 2016

In December 2015, a group of Black Diamond athletes and ambassadors traveled to Siurana, Spain, working with the local climbing community to clean up the crag. The group installed toilets, cleaned up trash, rebolted routes and, of course, went climbing.

LievelingsgebiedAanDeMuur_preview-4390

Siuranella Central in Siurana (photo: Paul Lahaye)

bron: http://blackdiamondequipment.com

Share

Terug in Catalunia

Wednesday, March 6th, 2013

Twaalf jaar geleden was ik er voor de eerste keer, en elf jaar geleden was ik er voor de tweede en laatste keer. Tot voor kort. In februari reisde ik voor een kleine maand weer naar het Spaanse Siurana.

Siurana (photo: Paco Armino)

Hoewel het klimmen een onverdeeld succes was, ging ik er in 2002 met een gemengd gevoel weg. Degene die verantwoordelijk was voor het negatieve deel ervan was Toni A. Zo werden mijn toenmalige klimpartners – die dikwijls wild kampeerden – op een avond verrast door een besmeurde slaapzak en een bezoek van de policia. Het was toch echt de bedoeling dat je betaalde voor je nachtrust. De verantwoordelijke in deze was, zo vermoedde men, señor A. Toen ik in mei 2002 afdaalde naar het lager gelegen dorp Cornudella de Montsant, weer op weg naar huis na een tweejarig intermezzo tussen mijn studieactiviteiten, had ik ontelbare herinneringen opgedaan, van mooie mensen, natuur, routes en wat niet al. Maar wat baalde ik van die ene man en zijn penetrante aanwezigheid. Ik nam me voor om Siurana – ondanks haar schoonheid – voorlopig niet meer te bezoeken. En zo geschiedde het, meer dan tien jaar lang.

Paco en Youri (photo: Paco Armino)

Ik weet niet meer precies wanneer of waarom. Misschien waren het de enthousiaste verhalen, gesproken dan wel geschreven, maar zo vlak na de zomer ontstond er ineens weer behoefte om de ban op te heffen en af te reizen naar Spanje (of zoals de local Pancho zegt: ‘No estamos en Espagne, estamos en Catalunya! – We zitten niet in Spanje, maar in Catalunia!). Het oorspronkelijke idee was om in mijn eentje af te reizen en ter plekke op zoek te gaan naar klimmers, maar vlak voor vertrek wilde het gelukkige toeval dat twee goede vrienden aanhaakten: Paul – met aanhang – en Paco. Het werd een mooie tijd:

Youri geniet van het Spaanse winterzonnetje

een dagje naar Valencia om vriendin en zoon op te zoeken, een klassieker uit ’87 onsighten, goede gesprekken, ’s nachts luisteren naar de harde wind en overdag de bomen erbij zien swingen, genieten in een heerlijke 6a+ of 6b, het zonnetje voelen met de bijbehorende pilo-erectie, het lekkere eten – al dan niet met bevroren olijfolie, door het dolle zijn bij het aanzien van Siurana in de sneeuw, koude douches en het nagloeien, vers geperste sinaasappels, tapas met likeur, een goed boek, de wandelingen naar de rots, de pijnlijke, maar voldane huid, in de slaapzak nagenieten van eerder gemaakte bewegingen, en ’s ochtends weer wakker worden om het allemaal opnieuw te beleven.

La vida es buena

– Youri van Vliet –

Share

Siurana

Tuesday, February 26th, 2013

Just a photo update of 10 days with nice people in the great setting of Siurana!

Beautiful Siurana!

The refugio

Esther Peereboom on "Es algo" 7a in Grau dels Masets

Isolde Toet on "Lucy" 7b in Grau dels Masets

Mich Zaman on "Refineria" 7b+ in Siuranella Centre

Youri van Vliet on "Si vas niquel fas tard" 7a+ in Siuranella Centre

The refugio in Siurana

Share

Het gezicht dat niet liegt

Monday, April 2nd, 2012

Jop Cornelissen is net terug van zijn vakantie in het Spaanse klimparadijs Siurana en topte er zijn eerste 8a+. Een beklimming die Youri al voorspeld had in zijn oudejaarscolumn en waarover Jop van onze filmrecensent natuurlijk zijn verhaal moest doen:

“2011 was het jaar waarin ik dertig werd, en dat was blijkbaar een goed moment om de balans op te maken van mijn klimcarrière tot nu toe. Toen ik een jaar of 19 was heb ik mijn eerste 7c geklommen, maar daarna is mijn routeklimniveau niet meer gestegen. Althans, niet vertaald naar beklimmingen. Ik besloot daarom om maar eens te kijken of ik toch een keer die lang gekoesterde 8a kon klimmen. Omdat ik de afgelopen jaren vooral heb geboulderd, ben ik in het voorjaar van 2011 eerst maar weer eens wat meer routes gaan doen in de hal. De eerste test was vervolgens de zomervakantie, twee weken in Orpierre. Hier bereikte ik mijn eerste tussendoel, een 7c, en was dus weer terug op mijn niveau van 11 jaar geleden ;-).

Dat smaakte naar meer, dus thuisgekomen ben ik naast het boulderen ook routes blijven klimmen. De volgende klimtrip was drie weken Siurana in maart. Tijdens het rondkijken op het net kwam ik al snel de route “La cara que no miente” tegen, een prachtige route in sector l’ Olla. En hoewel de route 8a+ is, leek me dit wel een geschikte eerste achtegraads-route: niet te lang (15m) en gave bewegingen.

Toen ik Youri hierover vertelde voerde hij de druk meteen op, en publiceerde hij mijn ambitie op deze site. Nu kon ik niet meer terug, en besloot ik in deze route een poging te gaan doen om mijn trainingarbeid te verzilveren.

Jop op zoek naar zijn project in Siurana (photo: Quirijn Wijtten)

Eenmaal aangekomen in Siurana gebruiken we de eerste week om lekker bij te slapen, te zonnen en te wennen aan de rots. Het buitenklimmen is weer even wennen (ik woon helaas niet meer zo dicht bij de Belgische massieven…) maar voelt heerlijk. Na een week besluit ik dat het tijd wordt om de route te gaan proberen. De eerste keer dat ik de route in stap gaan de passen stroef, maar gelukkig ken ik mezelf en weet ik dat ik even nodig heb om de passen te laten inslijten. Een paar pogingen later kom ik steady tot de crux, een dynamische beweging vanuit een vreemde positie naar een bak. Dit is een mentaal pasje, omdat de sprong ongecontroleerd voelt en je voorbij de haak springt om daarna pas te kunnen clippen. Als ik hier eenmaal aan gewend ben, ben ik vol vertrouwen en denk dat ik de route de volgende poging ga doen. In mijn enthousiasme ga ik echter te explosief naar de bak, kom er te diep in aan en terwijl ik eruit val glijdt mijn hand uit de greep, resulterend in een enorme flapper op het bovenste kootje van mijn wijsvinger. Ik baal enorm, want het is het einde van de tweede week en ik zie deze flapper niet snel genezen. De komende dagen spendeer ik in makkelijkere routes met een getapete vinger, niet teveel denkend aan Cara. De genezing gaat gelukkig sneller dan ik denk, en met tape kan ik de vinger weer volledig belasten. Ik besluit de laatste dag van de vakantie te gebruiken voor enkele alles of niets pogingen. Mijn spieren zijn gaar, evenals mijn huid, maar ik hoef me nu niet meer te sparen voor volgende klimdagen.

Andrea Lerch in de crux van "La cara que no miente" in sector l' Olla (photo: Paul Lahaye)

Vol goede moed loop ik op mijn laatste dag richting Cara en sta vervolgens met open mond te kijken hoe er een waterval is ontstaan in de sector. Twee dagen daarvoor had het namelijk gestortregend (onze enige dag regen in 3 weken!), waardoor het water nu nog steeds naar beneden komt. De conclusie is snel gemaakt: dit is kansloos, en ik trek mijn gordel aan om al setjesrukkend de route te cleanen. Net voordat ik de route wil instappen, realiseer ik mij dat alles links van mijn route zeiknat is, maar dat mijn route behoorlijk droog lijkt. Ik overleg even met Quirijn en besluit toch een poging te doen, naar boven moet ik toch. De poging strandt al snel (de eerste paar grepen zijn nat), maar ik voel ook dat de cruxpassen droog zijn. Na nog een mislukte poging besluit ik een allerlaatste poging te doen, te genieten van de route en te zien waar het schip strand. De eerste paar passen kom ik goed door en veeg aan een bak mijn vochtige handen droog aan mijn broek. Meteen daarna klim ik de passen die leiden naar de crux. Zonder na te denken zet ik aan, en zonder het echt te beseffen hang ik ineens aan de bak. Ik schrik van de oerkreet die ik zelf produceer, maar dit helpt me wel te focussen. Ik moet namelijk nog een paar fysieke passen, en vervolgens een spannende runout op een plaat die nog nat is. Met vermoeide armen van drie weken klimmen doe ik de fysieke passen en met knikkende knieën klim ik de vochtige plaat, me vastklampend aan alles wat op een greep lijkt. Loslaten kan ik echter niet en vol adrenaline klip ik de ketting. Met een voldaan gevoel kijk ik om me heen en neem het prachtige klimgebied in me op met zijn rotsen die nóg mooier kleuren bij de ondergaande zon en besef dat ik mijn doel heb bereikt.

Wat is dit toch een mooie sport!

– Jop –“

Share

Four beautiful routes

Saturday, February 4th, 2012

Na een periode van lezingen door heel Europa met de film “Vertical Sailing Greenland” kwam Nicolas Favresse in december allesbehalve fit aan in het Spaanse Siurana.

Gelukkig raakten zijn vingers in rap tempo gewend aan de kleine randjes van Siurana en kwam hij weer in bloedvorm. Nico klom four beautiful routes: “Lolla Corwin” 8c op Siuranella Sud, “Pati noso” 8c op El Pati, de technische “Chikane” 8c+ en de megaklassieker “l’Odi Social” 8c+ op Can Piqui Pugui. Laatst genoemde route werd in 1992 ingeboord door local Carlos Brascó en was daarmee de eerste 8c in Siurana, een greepuitbraak zorgde dat de route opgewaardeerd werd naar 8c+.

Nico in zijn project op Can Piqui Pugui (photo: Bernardo Gimenez)

Met dank aan Bernardo Gimenez!

Share

Siurana november 2011

Monday, December 12th, 2011

Op 11 november stappen we in het vliegtuig om twee weken te gaan genieten van het Spaanse Siurana. We klimmen de eerste dagen met Ollie, Moniek, Esther, en Thomas op Siuranella Central. Zelf moeten we eerst bijkomen van drukke enerverende weken en genieten van een aantal mooie 7a’s.

Siurana

Een paar dagen later begint het te kriebelen en besluiten we een kijkje te gaan nemen in een aantal routes van ons “verlanglijstje”. Helaas springt met dit besluit ook het weer om en worden we getrakteerd op regenbuien waar ze in Nederland minimaal code oranje voor zouden geven. De watervallen stromen letterlijk over de wanden naar beneden en onze plannen lijken met deze watervallen mee te spoelen, want de route waar onze setjes in hangen is volledig nat geregend.

L'Aparador en Can Codolar

Dicki (Ludwig Korb) in "Jeketepeke" 7b+ op El Cargol

We gaan, tegen beter weten in, toch een kijkje nemen in de route en hopen dat het meevalt. Paul worstelt zich naar boven ondanks de natte grepen, maar het blijkt geen optie om hier nu mee door te gaan. Dan krijgen we een berichtje van Sebastian Schwertner en Debbie Henseler die een half jaar klimsabbatical vieren en de krachtige Frankenjura ingeruild hebben voor de lange verzurende wanden van Spanje. Zij komen een paar dagen gezellig met ons mee klimmen! We gaan de volgende dag met zijn vieren naar El Pati waar Paul en ik in de regen “Mucho tronco, poca madera” 7c uitwerken. Het laatste stuk is helaas zo nat dat we geen poging kunnen doen. Gelukkig is het een dag later droog en klimmen we de route allebei, dat was fijn! We sluiten de dag af met het aanmoedigen van Debbie in “Papágora” 7c, die een goede poging doet.

Debbie in "Papágora" 7c op Esperó Primavera

De laatste paar dagen is het wel mooi weer, maar omdat Paul een beetje ziek is geworden, genieten we vooral van de zon en laten we het klimmen even voor wat het is. De laatste avond eten we een heerlijke maaltijd in de verbouwde en heel gezellige refugio in Siurana (aanrader!) met de Belgen Unting Tsai en Derzou Larno, die een jaar lang op reis zijn. We zijn stiekem best een beetje jaloers op al die lange klimtrips, maar beseffen tegelijkertijd dat we helemaal niets te klagen hebben en dit keer gewoon een beetje pech hadden met het weer. Gelukkig is rots geduldig en kunnen we volgend jaar weer terug!

– Isolde –

Derzou in "El prado del rey" 7b+ op El Pati

Share

BLOK 12

Tuesday, October 18th, 2011

Vorige week is alweer de 12e editie van het Nederlandstalig klimtijdschrift BLOK (Bl.ad o.ver k.limmen) uitgebracht met daarin o.a. een interview met de bondscoach van het Nederlandse Team Wouter Jongeneelen, de sterke Frankenjura klimmer Markus Bock en met de Franse Tondé Katiyo, die boulders bouwt voor diverse World Cups waaronder die in Eindhoven.

Iedere editie vermeld een reeks beklimmingen in de rubriek “in het routenieuws”. Dit keer komen o.a. Nicolas Favresse met de eerste “vrije” herhaling van “Orbayu” 8b+/8c, Jorg Verhoeven over “Nordic Flower” 9a en Isolde over het klimmen van “Rauhfaser” 10- (8a) aan het woord.

Ook staan er altijd informatieve artikelen in de BLOK over diverse sportklim- of bouldergebieden. Dit keer in de spotlight:

-Het Elbsandsteingebergte in de Sächsische Schweiz door Martin Fickweiler.
-Bouldergebied Chironico in Zwitserland door Bernd Zangerl.
-En ons Siurana artikel waarvan Isolde de tekst schreef en ik de fotografie verzorgd heb.

Siurana

Neem nu een abonnement op dit mooie klimtijdschrift! Voor 25 euro ontvang je vier keer BLOK. NKBV leden betalen slechts 20 euro voor een jaarabonnement.

Klik hier voor het afsluiten van een abonnement op de BLOK website of voor de verkoopadressen.

Share

Spaanse winterzon

Wednesday, December 22nd, 2010

Terwijl West-Europa ontregeld is door zware sneeuwval, verblijf ik een lang weekend onder de Spaanse zon 🙂

Met de huidige winterse condities was het dit jaar in Freyr wel erg vroeg gedaan en ik besluit een ticket te boeken naar Reus om toch nog even rots te voelen. Aangezien ik alleen ben, sluit ik me aan bij een bont (lees Bourgondisch!) gezelschap Belgen, maar kan ik ook met Olivier en Moniek meeklimmen die in Siurana zijn.

Olivier Coenen en Guy van den Bergh in Siurana

De eerste dag vertrek ik met den Guy en Billy naar Margalef. Een dag later ben ik met Ollie en Momo op stap in Siurana en spelen Ollie en ik met onze camera’s. Moniek heeft haar rustdag wat als gevolg heeft dat ze belay bunny moet zijn tijdens de lange sessies (Thanks voor je geduld Momo). Deze keer ben ik zelf eens het slachtoffer, en keer op keer herhaal ik de pasjes van “Mandrágora” voor Ollie.

Paul in "Mandrágora" 7b+ in Siurana (photo: Olivier Coenen)

De laatste dag ben ik in Racó de Missa met Willy. We klimmen de dag vol tot de laatste minuut en genieten van de ondergaande zon in dit prachtige bergachtige gebied, waarbij we Montsant even voor ons alleen hebben. Dit is zo’n moment wat ik niet snel zal vergeten!

Allemaal bedankt voor jullie gastvrijheid, het lekkere eten en de alcohol.

Share

Photo Gallery

Sunday, November 28th, 2010

Het moeilijkste van fotografie is misschien wel het selecteren van de foto’s. Tijdens de vakantie liep ik iedere dag met een extra rugzak, gevuld met camera en lenzen, door de omgeving van Siurana. Vooral landschapplaatjes waren het resultaat. Zo’n selectie blijft altijd iets persoonlijks, zeker na zo’n bijzondere vakantie. Ieder foto staat voor herinneringen: dat ene moment, die route of dat prachtige uitzicht op het einde van een klimdag.

Siurana was weer top. In de Climbing Gallery is een foto van Daniel Müller in “La Crema” toegevoegd en bij de Landscapes meerdere foto’s van deze prachtige streek!

Siurana

Share

La Crema

Saturday, November 20th, 2010

Op 4 november stappen Paul en ik in het vliegtuig richting Spanje. We hebben na de drukke zomervakantie zin om er nog even samen op uit te gaan en besluiten eensgezind dat de bestemming Siurana wordt.

Siurana

Paul wil graag zijn route afmaken en ik ben nieuwsgierig hoe het nu zal aanvoelen in deze route, die al lang op mijn verlanglijstje staat, maar een half jaar geleden echt nog een maatje te groot voor me was. Na een paar rustige eerste dagen, gaan we samen aan de slag in de mooie La Crema, een prachtige lijn op de rode rots van Siuranella Sud. De route kan eigenlijk opgedeeld worden in twee stukken. Het eerste deel is flink doorklimmen, gelijk vanaf de eerste pas tot aan de rust op ongeveer tweederde van de route. Het laatste stuk is technisch klimmen op kleine randjes met een prachtige crux aan het einde.

Naast het harde werken in de route klimmen we ter afwisseling enkele mooie 7a’s en brengen we bezoekjes aan andere gebieden in de rotsrijke omgeving van Siurana.

Isolde in "Remena Nena" 7a, Espero Primavera

Paul in "La Crema" 8a, Siuranella Sud

We klimmen de route op totaal verschillende wijze, maar het is leuk en motiverend om er samen in bezig te zijn. Paul pakt echter al snel op waar hij in maart gebleven was en klimt de route na een paar keer werken soepel uit. Mooi geklommen!
Ik worstel nog met het voor mij vermoeiende eerste stuk, totdat ik een andere methode bedenk en merk dat ik ondanks de verzuring door kan klimmen. Ik val nog 1 keer na de mooie kruispas bovenin en ben hier zo tevreden mee dat ik onbevangen aan een volgende poging begin. Ik voel me vrij en geniet van de bewegingen, van de wind en de zon, het klimmen voelt goed en na even doorbijten in de crux kan ook ik de ketting clippen.

La Crema…..de 8a in mijn lievelingsgebied die ik zo graag wilde klimmen! Wat ben ik blij!

– Isolde –

Siuranella Sud en Central

Share

Migranya Profunda

Monday, June 7th, 2010

Tijdens onze vakantie in Siurana waren we getuigen van Mathieu Ceron zijn sessies in “Migranya Profunda” 8b+. Alle passen lukte, maar de route in een ruk uitklimmen was toen nog ff een ander verhaal. Vorige week was het zover, Mathieu zijn vasthoudendheid en motivatie werd beloond. Lees meer op zijn blog.

Mathieu in "Migranya Profunda" 8b+ in Siurana

Share